23.9.11

In Treatment (última temporada)

- ¿Puedo preguntarte una cosa?
- Claro
- ¿Porqué te hiciste terapeuta?
- Yo... Supongo que porque quería ayudar a la gente
- ¿Eres buen terapeuta?
- ¿Crees tú que soy buen terapeuta? ¿Crees que de alguna forma podría ser mejor terapeuta para ti?
- Puede que no. Supongo que es que no le veo sentido. No sé por qué lo haces
- No crees que esté funcionando
- ¿Está haciendo feliz a alguien?
- Bueno, la cuestión no siempre es hacer feliz
- Entonces, ¿cuál es la cuestión?
- Es diferente para cada persona. Porque mucha gente se pasa la vida entera en una especie de neblina y creo que la terapia cuando funciona, cuando funciona de verdad, ayuda a la gente a... bueno pues a debloquearse
- He hablado con la chica que viene antes que yo y dice que tiene un trastorno alimenticio. ¿Qué le dices a ella?
- Bueno, estoy intentado ayudarla a identificar porqué se ve de esa manera
- ¿Tú sabes por qué?
- Tengo algunas ideas, claro. Pero en realidad lo que yo piense no importa mucho. Importa lo que ella piense. ¿Es que no te parece creible?
- Es como esos tios que venden Rolex falsos. Qué mas da si es o no un Rolex si tú crees que es un Rolex, ¿entiendes? ¡pero sigue sin ser un rolex! es sólo una mierda barata, pienses lo que pienses
- Bueno, no es un Rolex, eso es cierto. Pero tampoco es una mierda porque los objetos tienen el valor y el significado que les damos. El que les atribuimos. Y las personas igual.



21.9.11

17.9.11

¡Cómo me gusta este anuncio!



Girl on the platform smile
the boy thought that's the best
smile he's seen for a while

she must have been about... 26?
28? ... 28
and her skin looked really really great
she was a natural blonde
she wasn't a natural blonde
but that's what made me fond of her

she was off to.. Hull?... Leeds? Wigan?
off to Wigan. The home of pies
with the beatiful big gilling eyes
and she looked at the boy with the
fancy pants words
and she began to dance
she began to dance
oohh
she began to dance
she be...

 
Girl on the platform smile
the boy thought that was the best
smile he's seen for a while...

11.9.11

Taxis

- Perdón por el retraso...
Ella, ausente, sube al coche sin contestarle.
-... es que he encontrado tráfico. ¿Misma dirección?
- Ahá... -contesta suavemente, siendo ésta la única indicación que saldrá de su boca en todo el trayecto.
Los taxistas siempre la dejan en el mismo punto, en la esquina entre la calle principal que conduce al antiguo puerto y su calle. A unos 10 minutos caminando de su portal. Y lo hace así, para caminar un poco y despejarse antes de entrar en su casa y, además, para que nadie sepa en realidad dónde vive. Ella tiene dinero y evita, en lo posible, las relaciones personales. Así que en vez de desplazarse en transporte público, escoge el transporte privado; sabe que no se encontrará a nadie. Aunque se equivoca. Un día se encuentra a alguien dentro con el que mantener una conversación interesante. Y no, no es un taxista... todos sabemos que ésos sólo son capaces de hablar de política y/o deportes siempre refunfuñando. Y es que ése día se lo imaginaba. Al levantarse por la mañana tuvo una sensación rara. "Éste es el primer día del resto de mi vida" pensó. Al subir al taxi se encontró por sorpresa que un chico ocupaba ya el lugar posterior del vehículo, asociado siempre al pasajero; al cliente. 
- Ui perdón -dijo ella asustada
- No... No te disculpes. ¿Te importaría que compartiéramos el trayecto?
- ¿Perdón?
- Es que siempre te veo a la misma hora aquí y me fijo que nuestros taxis vas en la misma dirección...
- Mh... -viéndose interrumpida antes de acabar
- Tranquila, no tendremos que mantener ninguna conversación forzosa...
- Ok -contestando aún extrañada por tal encuentro
Como explicaba más arriba, el dinero no era problema, pero, para sorpresa de esta protagonista, había alguna intriga, alguna 'aventura', algún misterio, que le llamaba suficiente la atención como para ceder a esa atrevida acción de compartir el itinerario. Y así se pasó el camino, cada uno mirando el paisaje por su ventana correspondiente, nunca cruzando miradas e intentando hacer ver que no oían cómo el conductor despotricaba del líder de la oposición.
- Mañana nos vemos
Afirmación que quedó sin respuesta por parte de ella.

¿Y quién será aquél extraño con quien comparte ahora ese trayecto? De repente, ella se da cuenta que tampoco se preguntó nunca por quién es el que conduce. Ni por aquél anónimo que deja comentarios de vez en cuando.
Hay cosas que es mejor no saber...

21.8.11

Y tú, ¿qué dices?

Crisis de ideas. 

¡Sugiéreme el tema de la siguiente entrada de blog!

17.8.11

El hombre que lo hacia todo por amor

Por la mañana iba al banco, donde le esperaba Carol; la rubia que le habla siempre con tanta amabilidad. A continuación se acercaba a la tintorería, donde dejaba a la guapa dependienta cualquier prenda para hacer uso de sus servicios. Con esto ya llegaba el mediodía, así que acudía siempre al mismo restaurante. Principalmente para ver a esa camarera. "Como me gustan estos pantalones de vestir", siempre piensa él. Siempre concurría las mismas calles a las mismas horas así que a menudo veía a las mismas mujeres realizando sus monótonos paseos. Prácticamente ya hablaba con todas ellas, excepto aquella jovencita que le traía de cabeza, que siempre la veía ir y venir con chicos diferentes. Así caminando, solía llegar a la farmacia (siempre la misma) donde compra cada día. Empezó comprando una simple caja de gelocatil pero la amabilidad y la belleza de la farmacéutica le atrajo hasta tal punto que siempre acude allí para pedir consejo (y así la conversación se alarga algo más). ¡Hasta llegó a pedir medicamentos para su amigdalitis crónica! Suele inventarse las enfermedades, aunque antes chequea los síntomas por internet. Y por último, en la esquina de la calle de su casa va al super. Siempre va a la misma hora porque sabe qué turno hace su cajera predilecta. Va directamente a ella, en el pasillo de las máquinas para cobrarse a uno mismo y finge no saber cómo marcar alguno de los productos. Es así como habla con Mary, la morena que le enamoró hace ya meses. Solo, vuelve a casa hasta el siguiente día. Alguna vez pensó en llamar a una prostituta. En conocer a alguna y así comprobar si también se enamora de ella. Pero siempre descarta esa idea. Ellas no lo entenderían. No se trataba de sexo. Se trataba de una predilección, de una frescura, de una suavidad, una belleza, una simpatía... Una atracción que desaparecería en el mismo momento en que dejasen de tener esa relación tan distante. Una atracción que no se encontraría si hubiese una mínima relación.

4.8.11

La música como ilusión

Llevo tiempo pensando en algo para intentar poder aproximarme a explicarlo.

La música es una ilusión. La música es un conjunto de notas e instrumentos que crea la ilusión de melodía conjunta. Tu cerebro te suele engañar. De hecho, te ha de engañar para que no veas notas sueltas sino melodía junta (y por lo tanto ya no seas capaz de discriminar notas sueltas: no creo que se puedan hacer las dos cosas en el mismo momento). Está claro que te puedes entrenar. Mucha gente lo hace. Y entonces tu mente es capaz de separar instrumentos y, dentro de cada uno de éstos, notas individuales. Con entrenamiento puede desaparecer esa especie de magia que hace que sólo seas capaz de ver el conjunto. Es como con la magia. A menudo cuando te sabes el truco, pierde la gracia. O como el cine (24 fotogramas por segundo) o la televisión (25). Son efectos que nuestra mente (salvo entrenamiento) no es capaz de evitar. Y precisamente por eso, al no evitarlos, hace que puedas ver ese tipo de ilusiones. Es como un arco iris. ¿Porqué nadie se entrena para poder ver que no hay semejantes líneas de colores en el cielo?


Diablos, creo que prefiero ser engañado y disfrutar de todo este tipo de ilusiones... aunque esto conduce a otra discusión que entablo a menudo en silencio en mi cabeza: no preguntarse por las cosas y ser feliz vs preguntarse más por las cosas y ser menos feliz. De eso quizá otro día hablo...

11.7.11

Intento frustrado

Él siempre la quiso
aunque ella nunca estuvo con él.
Por supuesto que la esperó
e incluso una vez la besó.


Otro, de repente, llegó,
rápidamente la conquistó,
y de él la alejó.


Él, paciente, con ella siempre pensaba,
casi llegó a acostumbrarse
pero nunca se derrotó.


Algún día llegará
y entones yo volaré.
Por fin me escuchará
y con (además de en) ella soñaré.

27.6.11

The Office

"¿Qué quieren que hagamos, que analicemos todo lo que hacemos y decimos durante el día? (...) No existe el concepto de chiste inapropiado; por eso es un chiste"

"Hay temas que los cómicos no pueden tocar. Como JFK, el SIDA, el Holocausto, y hasta hace poco el asesinato de Lincoln. Antes muerto que ver esta obra (se ríe). Y espero llegar a vivir en un mundo en el que una persona pueda contar un chiste gracioso sobre el SIDA. Es uno de mis sueños."

22.6.11

Material Defectuoso [poesia para mis oídos]

(...)


Ojala que me despierte y no busque razones.
Ojala que empezara de cero,
y poderle decir que he pasado la vida
sin saber que la espero, no.


(...)


Me pregunta por qué el hombre inventó la guerra.
Y en silencio pregunta aún de cosas más serias.
Yo me pongo palote
sólo con que me toque.

"¿Dónde vamos tan deprisa?",
me pregunta su sonrisa.
Si tu quieres, tengo el plan.

(...)

Si he tardado y no he venido, 
es que ha habido un impedimento.
Me llevaron detenido
para hacer un declaramiento.

He robado, he mentido,
y he matado también el tiempo.
Y he buscado en lo prohibido
por tener buenos alimentos.

Y es que la realidad
que necesito
se ha ido detrás
de ese culito.



(...)

Quédate muy cerca de mi,
así los dos, dulce madrugada.
Mírame y vuelve a sonreir,
que sino, yo no comprendo nada.


Si te vas
me quedo en esta calle sin salida, sin salida.
Que este bar
está cansado ya de despedidas, de despedidas.

13.6.11

Britain's Got Talent

Ayer fui al teatro Edinburgh Playhouse. No para ver ninguna obra de Shakespeare, sino más bien para asistir al BGT Tour. Éste es el formato en el que se basa, por ejemplo, el programa "Tienes Talento" español. Pues bien, al finalizar el programa, hacen una gira por 14 ciudades de GB (de casi un mes) con los 10 finalistas. Primero vimos a New Bounce; unos niños de entre 12 a 16 años que cantan recordando a Jackson Five. A continuación salió Razy Gogonea; un breakdancer con movimientos increíbles. Luego entró Michael Collings (bautizado como nuevo Susan Boyle y fenómeno de internet): un joven de 19 años que vive en una caravana y que interpreta una extraordinaria versión de Fast Car. Entró entonces Steven Hall: un hombre de 53 años con dotes singulares para el baile. Fue el momento de escuchar una magnífica interpretación a piano de Paul Gbegbaje. Les Gibson nos entretuvo a continuación con humor e imitaciones a partes iguales. Fue el turno de James Hobley, con una actuación de danza a lo Billy Elliot. Luego fue el momento para Jean Martyn, que combinaba la interpretación de una canción en teclado con movimientos y saludos nerviosos. Nos acercábamos al final y gran parte de la sala ya espera la actuación de Ronan Parke: el que muchos consideran como el nuevo Justin Bieber pero cantando más bien. Y por último el ganador de este año: un escocés de un pueblo pequeño que sorprende al abrir la boca y cantar: Jai McDowall. 

Me lo pasé muy bien. Mientras cada uno hacía su actuación pensaba yo en las claves del éxito. Ese éxito que muchos persiguen pero pocos consiguen. Algunos llegan cantando, otros bailando y otros, aunque no por eso peor, haciendo una extraña combinación de habilidades. Todos lo han ya conseguido: llegar al éxito por un camino u otro. Pero, por encima de todos ellos, el programa, la productora o el canal, que ha llegado al éxito consiguiendo reunir a todos aquellos personajes y haciéndonos pagar un no bajo precio a todos nosotros para asistir a ese espectáculo. 

Felicidades a todos ellos. Me hicieron pasar un muy buen rato.

12.6.11

Mundo de locos

"Lo nuestro no va bien" le confesó él después de correrse, otra vez sin condón, dentro de ella. "Sí, claro que sí, ¿es que no lo entiendes? No te deseo". "Claro que me excitas". "Sí, pero es que ya no es... ¡Que no! Que no se trata de eso". "Antes me ponías y me excitabas, mientras que ahora me excito y, algunas veces me pones". "Me dijiste que la culpa eran de esos condones chinos, que me apretaban". "¿A qué te refieres con darnos un tiempo? ¿A follar todo lo que queramos con cualquiera y luego volver, como si tal cosa?". "Hasta que me vuelva a pasar, ¿verdad? Pues vaya mierda de solución". "Sí, claro, sólo faltaba eso. Hablar de sexo, en vez de practicarlo, y con otros extraños que supuestamente nos ayudarán. Esos son unos engañabobos". "Lo que dijera esa de la tele me la suda. Habrá estudiado mucho, pero seguro que con su folla amigo, novio o marido le va fatal. Tiene una cara de follar poco y mal...". "Siempre es lo mismo: las ganas, la excitación, el deseo... y cuando me corro es como si todo eso desapareciera con la última gota de esperma" acabó por pensar. Y es que tenía razón...

8.6.11

El envidioso

Hubo una vez un personaje con peligrosa combinación: envidioso y rico. Sin nada mejor que hacer, solía, como muchos otros personajes, cada mañana, mientras almorzaba, ojear el periódico. Y no sólo eso, sino que su actividad de las horas o días siguientes se formulaba en ese momento. Ya se ha apuntado, aunque quizá no exhaustivamente, que el personaje del que hablamos era rico. Increíblemente rico. Por lo que no le hacía falta trabajar. De hecho, éste pagaba a alguien para que lo hiciese por él. Y podía hacer todo lo que se le antojara. Quizá una alegría para cualquiera pero un problema para tal envidioso. Y puestos a matizar, el narrador se ve con la obligación de pulir cuán envidioso era. Antojadizo o caprichoso se podrían añadir para tratar de explicarse mejor. Cómo decía, era en el primer momento de la mañana, al revisar las noticias del día, cuando se decidía. "Televisión": decidido, hoy me quedo en mi precioso (pero sobre todo carísimo) sofá. ¡Vamos a ver qué echan! "Deportes": hoy es día de hacer un poco de footing (¿porqué le llamaremos nosotros así, utilizando un anglicismo, si luego los ingleses utilizan la palabra jogging?) luego ir a entrenar a padel y acabar con una partidilla de golf con los amigos. Así, sin más, iban pasando los días. Nada impedía la actividad preferida del protagonista del relato. Hasta llegó a presentarse a las elecciones municipales. Es que hoy en día se presenta cualquiera... Eso fue, lógicamente, cuando se encaprichó con la sección de "política". Ídem ocurrió con la de "economía", que la verdad no sé para qué miraba. Ni corto ni perezoso, se hizo agente de bolsa. Al estilo  Nueva York; vaya ese tipo de trabajo que ninguno de nosotros nunca entenderá ni conocerá a nadie que se dedique a ello. Los días iban pasando sin más problema: "Cultura": no paró. De cine a teatro a musical a concierto... "Internacional". Quizá es buen día para viajar, pensó. Hizo la maleta y se plantó en el aeropuerto. Ya escogeré allí dónde me voy y hasta cuando, se dijo entre sí. Todo iba sobre ruedas hasta que pasó lo que, un día u otro, tenía que pasar. Se topó con la sección de "necrológicas".

27.5.11

Y es que lo está pasando... es tan alucinante

No sé si es cierto lo que he visto o es el efecto de una droga. 
¡Qué bien! Hoy todo es tan distinto... parece que el mundo funciona. 
La gente ya no siente miedo, las sombras tienen mil colores, 
el viento barre los problemas y en las pistolas crecen flores. 
Y es que es tan alucinante que hace días que no duermo. 
Por si acaso al despertarme veo que todo ha sido un sueño. 
Porque nacemos indefensos nos dan un nudo en el ombligo, 
luego nos quitan nuestros sueños y nos confunden en el camino. 
Maldigo a todos esos locos que quieren gobernar la vida 
sin las palabras del poeta y sin las manos del artista. 
Y es que es tan alucinante que hace días que no duermo. 
Por si acaso al despertarme veo que todo ha sido un sueño.

22.5.11

Relaciones

"Eres perfecta, pero no soy para ti. Lo siento" Le mentí hace más de 15 años para acabar la relación. No entiendo porque justo ahora vuelve ese recuerdo, que como un volcán que hacía años que dormía, ha despertado sin previo aviso. Quizá sea porque me doy cuenta de cómo he cambiado. Si yo aún fuese igual, aquel chaval de ventipocos, haría tiempo que mi mujer y yo hubiéramos abandonado en el negocio de vivir juntos y no tendríamos a ninguno de nuestros hijos. O, peor aún, si ya los hubiéramos tenido, discutiríamos incluso por las zapatillas que tienen que llevar los críos. "No suelo mentir. Siempre que lo hice fue por verte sonreír" le decía y ése era nuestro problema. Conozco parejas que lo dejan porque uno miente y eso lleva a múltiples desconfianzas. Es por eso que ya desde pequeño me prometí dejar las mentiras para ocasiones concretas. Nuestro problema siempre fue diferente: ella no me creía. Maldigo a aquellos otros que las hicieron desconfiar también de mí. Por que no fue una, sino varias las que mintieron al gritarme repetidamente "mientes".

12.5.11

Fantaseando

De vez en cuando me da por fantasear. Por pensar qué pasaría si estuviese con otra persona. Con qué discutiría y si funcionaría. Dónde iríamos de vacaciones y qué cosas haríamos los fines de semana. Dónde viviríamos y por dónde saldríamos a cenar. Qué probaríamos por primera vez el uno con el otro. Qué cosas o lugares repetiría con esa nueva persona. En qué cedería yo, en qué la otra parte y hacia qué dirección cambiaríamos mútuamente. A quién conocería y si me caerían bien o mal. Quién de su familia me sería casi un amigo y quién odiaría. Quizá el tema familiar nos haría abandonar en nuestro empeño por compartir momentos. Pienso en cómo sería nuestro día a día, nuestros trabajos y nuestras propias relaciones personales, en casa, tú y yo. Quién alzaría la voz o cómo reaccionarías en los momentos tensos. Quién, finalmente, abandonaría y cuál sería el motivo. Si lo intentaríamos por segunda, tercera, cuarta vez. También fantaseo con quién vendría antes o después de mí. Como dice Rulo "¿Con quién compartes ese calendario de la pared" o "Con quién escucharás esa canción". Si para entonces me recordarías. Si cederías esta vez más de lo que hubieras hecho conmigo. O si el ya haber cedido con el anterior nos ayudaría a continuar. Si las experiencias anteriores serían una ayuda o una dificultad. Si llegarías a ser más feliz con cualquier otro. Si lo nuestro funcionaría. 

5.5.11

El secreto

- Hoy estoy un poco molesta
- Ahá, cuéntame.
- No. Tú me tendrías que contar. Eres tú quien sabe sobre todo esto de los sentimientos...
- Ah, ¿eso crees?
- Pues sí, eso creo. ¿Sabes? Yo diría que estoy enfadada incluso
- ¿Quieres que te pregunte el porqué?
- Lo ves. Justamente de eso. Estoy ya harta. ¿No puedes contestar por tí mismo?
- ¿Tú crees que yo no puedo? 
- ¿Otra vez? Vengo aquí cada semana para que me contestes a preguntas, no para que me hagas más. Si quisiera hacerme más preguntas, ¿crees que te pagaría lo que te pago?
- ¿Pretendes hacerme sentir como algo material e inútil?
- No, vale ya. Ya estoy harta. Hasta que tú no me contestes a mis preguntas yo no lo haré con las tuyas, así que desembucha, ¿de qué va todo este rollo?
- ¿Quieres que te lo explique, de verdad?
- Pues sí, y deja de contestarme con otras preguntas
- Pues bien. Mi trabajo consiste en pasar desapercibido. Hacerte pensar que no estoy haciendo nada, que sólo lanzo preguntas al azar. Hacerte creer que todo aquello que me contestas, que me explicas, que decides vaya, es por tu propia voluntad, así que qué te parece si me explicas cómo fue tu cita de ayer?
- Ah... pues mal. Ya sabes...

2.5.11

La noticia del día

Nos levantábamos hoy con una gran noticia: Osama Bin Laden is Dead. Noticia que, sin duda dará que hablar en los próximos días, semanas, meses e incluso años. Noticia que me da por pensar (y mucho). Creo que es de los pocos asesinatos que nadie juzga. Nadie piensa si está bien o está mal. Él merecía ser asesinado. No seré yo quien lo defienda, pero sí intentaré verlo desde otra perspectiva. En el sorprendente speech de Obama incluía afirmaciones como "hoy es un buen día para Estados Unidos", "hoy el mundo es más seguro" o "no hay nada que no podamos hacer". Han sido (y serán) muchos los países que lo feliciten: nos ha salvado de problemas y además ha conseguido realzar el orgullo americano, ya por no hablar de la mejora en la reputación del presidente ¿Sí, seguro? Lo más gracioso de todo es la versión de que ningún americano ha sido herido en el tiroteo que ha matado al líder de Al Qaeda. ¿Sí, seguro? No tengo duda alguna de que, después de una trabajosa labor por parte de las autoridades americanas, habían conseguido capturarlo. Lo tenían. Y llamaron al todo poderoso presidente. ¿Qué hacemos? Un disparo en la sien, por favor. Pero no apunten demasiado bien, que parezca que le han disparado desde lejos. Por lo que se ve lo han encontrado en Pakistán, en una gran mansión en la que vivía tan ricamente. Entiendo que muchas personas (quizá yo sería la primera) con familiares muertos a causa de ataques islamistas, sienta este asesinato como algo que debía pasar un día u otro. Una manera de alivio. Pero... ¿tan diferente es que alguien mate a uno y sea aplaudido por su bando, como que otro asesine al uno y sea igualmente alabado por sus compatriotas? Lógicamente a la gente no le gusta que haya quien asesina pero si nosotros asesinamos está claramente justificado, y más en un país donde la pena de muerte o la inyección letal no son ningún escándalo. Veremos que pasará en los siguientes días pero a las pocas horas de ese anuncio del presidente, ya habían muestras callejeras (y de madrugada) de la felicidad que una sola muerte había provocado. Según dicen algunos entendidos Bin Laden estaba ya algo así como "retirado". En su mansión, viviendo con las máximas precauciones después de haber cumplido con su deber. Ahora la organización Al Qaeda tendrá un nuevo líder, el que hasta ahora era el número 2, la mano derecha del hoy asesinado. Tiemblo al pensar en las represalias que este grupo terrorista tomará los próximos días. Aunque no pasa nada, pasados unos meses (si hay suerte) acabaremos con él, lo asesinaremos y listos. Entonces será momento de pensar en las repercusiones de esa nueva acción. ¿O no?

5.4.11

Y darse cuenta (de una vez)...

Y después de un tiempo volver. Ver nuevamente a todos aquellos a los que abandonaste tiempo atrás. A todos aquellos de los que te despediste. Según tú para siempre, pero ellos sabían que no sería así; que no te perderían de vista. Pensar que ahora ya todo habrá cambiado, que nada seguirá igual. Darte cuenta de inmediato de que no ha sido así, de que continúa todo igual que lo dejaste, como si tú hubieras viajado en el espacio-tiempo y ahora te hubieras incorporado nuevamente allí donde estabas, exactamente con todo igual. Excepto tú que has vivido multitud de (malas o buenas -eso ya da igual) experiencias. Pero poco a poco desilusionarte. Poco a poco decepcionarte. Darte cuenta que esa primera sensación al volver fue errónea. Descubrir que solo fue una ilusión miope. Fijarte en los detalles y ver cómo todo ha cambiado. Comprobar cómo no reconoces a ninguno de los que allí se quedaron. Cómo te sorprendes y no das explicación a muchas de sus acciones. Cómo de inexplicablemente desilusionado te sientes al ver que lo que pensabas que era perenne y siempre duraría se convirtió en caduco y murió para dar paso a tiempos diferentes. Dejarte de preguntar y abandonar.

28.3.11

Arte por arte

Hoy me han regalado un cuadro. Una chica ha venido tras la actuación, ha esperado con paciencia a que atendiera a todo el mundo y me ha pedido un momento... Me ha hablado del servicio que le han hecho algunas de mis rimas en momentos complicados de su vida, de lo bien que se siente cuando me escucha y de lo que ha disfrutado en mi concierto -mejor dicho, nuestro concierto, pues sin ellos no hay actuación-. Me ha dicho que es licenciada en Bellas Artes y que, como se sentía en deuda conmigo, quería regalarme su arte. Es un cuadro precioso... simplemente soy yo, pero la imagen no está sacada de ninguna foto que recuerde. Eso me ha emocionado. Aquella chica ha invertido horas de su vida en hacer esta pintura; la imagino concentrada con su pincel, exigiéndose un poco más para llegar a hacer algo realmente especial. La imagino metiendo el lienzo en un marco, saliendo de su casa con él bajo el brazo, cuidando de su integridad durante el concierto y pensando en qué me iba a decir cuando me lo diera. La imagino esperando que me agrade y la imagino también complacida cuando ha visto que ha sido así. No recuerdo su nombre y la firma en su obra para mí es ilegible, así que probablemente nunca llegue a saber cómo se llama y ni siquiera vuelva a verla más, pero así, con esta transacción de su arte por mi arte, hoy me voy a la cama feliz sin matices.


Ríe cuando puedas, llora cuando lo necesites
EL CHOJIN

17.3.11

Cosas de críos

Me gustaba más cuando aquel pequeño decía de forma natural aquello que se le pasaba por la cabeza y no como ahora, que por culpa de una sociedad atroz, se ve obligado a medir sus palabras. Antes de pronunciar nada, a menudo se hecha atrás pensando en las posibles repercusiones de éstas, sin ver, que la mala interpretación corre a cargo del que escucha, nunca del que pronuncia... Me encantaba la sensación de saber que, antes de que ese niño comenzará a hablar, siempre yo acabaría por sonreír. Cuando de su naturalidad, surgía la genialidad. Cuando expresaba todo aquello que sentía libremente; ya sea odio o amor. Cuando no se autoinspeccionaba ante toda expresión para evitar llamar la atención y dar a conocer su emoción. Cuando actuaba libremente.

5.3.11

Amigos

El otro día estaba con una amiga en un bar. De repente, esta chica se decidió a explicarme su particular versión de la amistad. Propuso un concepto hasta ese momento desconocido para mí: la temporalidad de la amistad. Ella explicaba, sin asombrarse por esta afirmación, que raramente puedes encontrar a alguien con quien compartir momentos a lo largo de toda tu vida. Los amigos, según ella, son puntos que vas encontrando en tu camino; y dependiendo del contexto en el que te muevas tienes unos u otros. No obstante, asumía que en todo momento, con casi seguridad, esa amistad finalizaría. Quizá pronto, quizá tarde, pero hablaba de un concepto de amistad por tiempo concreto. Me lo contaba sin casi preocuparse por la inmortalidad por la que mucho amigos luchan; por las infinitas veces que muchos amigos se perdonan mútuamente tan sólo por sentir que aún son eso, amigos; dejando de lado las mil y una veces que cualquiera de nosotros ha ignorado problemas demasiado importantes para mantener un cierto grado de felicidad con el otro. Y lo explicaba tal cual, sin sentir asombro ni rencor por el hecho de que un amigo de años atrás decida desaparecer sin más. 

Era inevitable que, al tiempo que escuchaba esta versión, me preguntara a mí mismo en qué lugar de esa amistad nos encontrábamos...

11.2.11

M e t á f o r a s

The word metaphor means carrying something from one place to another, and it comes from the Greek words µετα (which means from one place to another) and φερειυ (which means to carry), and it is when you describe something by using a word for something that it isn’t. This means that the word metaphor is a metaphor.

THE CURIOUS INCIDENT OF THE DOG IN THE NIGHT-TIME

20.1.11

Magia





















Glasgow School of Art

31.12.10

31/12

Día de limpieza (interior). Día de pensar en todo aquello del año que quieres dejar atrás (para olvidar). Día de recordar todo aquello en lo que fallaste durante los pasados 365 días, y (como no) todo aquello en lo que acertaste. Día de valorarlo todo con ojos diferentes, para hacer “borrón y cuenta nueva”. Mañana ya será día de proponerse (para no cumplir) nuevos y esperanzados deseos. Dejaremos atrás un año de finales y de principios (o al revés). Un año (más que cualquier otro) de decisiones. Un año de cambios. Un año (el que ahora empezamos a acabar) para acabar de empezar. Un año en el que grandes objetivos se han cumplido. Un año de esperanza y de deseos nuevos, de aires nuevos. Un año diferente. Un año en el que se ha podido empezar a decir SÍ a aquello que siempre se planeó pero en el que se ha terminado por decir NO a un objetivo deseado y (quizá mejor) no satisfecho en su momento. Así que para el año nuevo no pienso en un deseo (tan utópico) como cumplir todos mis objetivos, porque ahora (más que nunca) soy consciente de lo imposible (y aburrido) que resultaría.

Con una hora de retraso le daré la bienvenida al nuevo año por primera vez desde una capital (y además [aún] desconocida). Será desde la Edinburgh’s Hogmanay Street Party. 
Propósito de año nuevo: escribir (y postear) más.

Mis mejores deseos para el 2011.



5.12.10

Son sueños... (2)

Sueño mucho. Sí, ya sé. Todos soñamos mucho. Me refiero a que recuerdo muchos sueños. Me levanto cansado de tanto soñar. Como tengo mala memoria, no recuerdo si aquello pasó o si era una ilusión que se suprimió al abrir los ojos y despertar. Lo más intrigante es que (casi) siempre sueño sobre una base de realidad. Y también incorporó informació "real" al sueño. Un ruido procedente de la habitación donde duermo, aparece en el sueño convertido en alguna alarma extraña. O, por ejemplo, le otorgo una "cara" real a una mujer con extraña y desconocida personalidad. Y ando, por un mundo que no sé si ideé, creé o sólo viví. -que toda la vida es sueño, y los sueños, sueños son.- Porque no entiendo porqué intentamos discernir entre realidad y sueño. Para mí, es algo continuo. Para mí, ya no cabe diferenciación. Sueño viviendo y vivo soñando.

28.10.10

Let’s go!

¿Y qué hacer en esos momentos previos a la salida?
¿Quizá dar un paseo por la ciudad que abandonaré? Demasiado relajante para la tensión que acompañaba el momento. ¿Actualizar el blog? Quizá apuntar la idea. Otro día lo acabaré. Ya era demasiado tarde para despedirse (todos estaban despedidos ya) ¿Quizá era el momento de expulsar todas esas lágrimas de las emociones contenidas en las despedidas? O continuar ordenando, y así enloquecer un poco más.
Y entonces, ¿qué hacer? Sólo había una posibilidad: susurrar y pensar.
http://edimburging.blogspot.com/

30.9.10

BCN m’inspira

Barcelona m’inspira. A cada racó, a cada plaça i a cada carreró. Passejar per les rambles és una bona manera de buscar la inspiració. Aquesta mateixa que a vegades s’amaga entre els carrerons del gòtic, o es refresca en un bar qualsevol. Sovint li dóna per voltejar per parcs: entre els arbres que ho presencien tot a la ciutadella, o al costat del drac Güell. Quan es cansa de tanta ciutat, se la pot trobar a Montjuïc o al Tibidabo. És quan vol estar més elevada que mai per poder divisar tota la ciutat. I quan únicament vol descansar, potser es deixa acompanyar tot admirant el mar. A vegades la confons amb altres persones, persones singulars, persones que et recorden a ella i que t’expliquen una història inoblidable.
I ara, què? Em tocarà buscar l’inspiració en altres racons. I ja no sé si podré reconèixer a la mateixa amb la que, de tan en quan, m’ensopego. Allà on vagi, no deixaré de buscar-la.

14.9.10

Una de relaciones humanas

Porque las relaciones humanas varían entre sus múltiples manifestaciones de gran manera, me decido por escribir de un tipo únicamente: los amigos.
No me centraré en las "amigas", ni en los amigos traidores, ni en los amigos de facebook (que bien podría dar para otra entrada), ni en los amigos de tus amigos.
Lo que especialmente me llama la atención, y por lo tanto, a lo que dedicaré las próximas líneas, es lo que yo llamo el amigo de una noche (o una tarde, o un día...). No, no me estoy refiriendo a esos amigos de acostarse y luego si te he visto no me acuerdo. A eso más bien le llamaría (como popularmente se estila) follamigo. Me refiero a esa gente que te acompaña (casi accidentalmente) en algún acto como puede ser una cena. Seguro que te ha pasado muchas veces. Te invitan a una cena de 200 personas y que tú solo conoces a 1. Ése 1 tiene que distribuir su tiempo entre los 199 restantes, con lo cuál no tendrás contacto con él la mayor parte de tiempo. ¿Y qué vas a hacer? ¡No serás de ese tipo de personas asociales que no se relacionan con el resto! Por mucho que no te importe qué opina el resto de gente (que no volverás a ver nunca), es difícil soportar durante mucho tiempo las miradas extrañadas de 199 personas. No te queda otra. Tienes que relacionarte: -¿cómo te llamas? -¿qué estudias/trabajas? -¿y de donde eres? o ¿por dónde vives? -ahh! ¿y tú de qué conoces al cabrón de la cena que me ha metido en este fregao?
Con este tipo de preguntas vas rellenando la noche (con suerte sólo una noche). Porque la verdad, conozco poquísima gente que haya mantenido contacto con algún amigo de una noche. De hecho si intentase imaginar que alguien me pide mi teléfono al final de la cena me quedaría con cara de... pero si no te conozco de nada (ni quiero). Lo que más me llama la atención de todo esto es que todos nos estamos dando cuenta. Todos nos damos cuenta que no nos importa una mierda quién es el que tienes delante, qué estudia o qué coño hace en los ratos libres. La gracia (si se da) está en que pese a saber todo esto, preferimos continuar hablando, como si nada, para no quedarnos solos, como unos marginados. ¿Es ésta una nueva muestra de falsedad?

7.9.10

La Cabecita Loca




http://www.ruloylacontrabanda.com/

1.9.10

Primera conjugación

Descansar, dejar de pensar y comenzar a volar. No comer sino zampar. No reír sino disfrutar. Cantar o triunfar. No perder, ganar. Ni ver ni intuir: observar. Dejar de pedir y comenzar a prestar. Calcular y no medir. Mear, cagar y jugar. No leer pero sí estudiar, repasar, interpretar o analizar. También ojear, deletrear y adivinar. No mentir. Renunciar a percibir, meditar, susurrar y especular. Desistir de permitir, de omitir, de consentir y concentrar(se) en aceptar, autorizar, facultar y posibilitar.

Conjugar y no escribir.

20.8.10

El anestesista atroz

Ésta es la historia de un chico que, desde muy temprana edad, decidió dedicarse a tranquilar a los demás mediante la medicina anestésica. De hecho, y aunque parezca una contradicción, lo que más le costaba al anestesista era dormir. Dormir por las noches. Iba siempre cansado. Su gran pasión le llevó a dominar perfectamente las dosis de tan milagroso tranquilizador farmacológico. Y, a su vez, su perfecto dominio le llevó a una especie de locura profesional. El protagonista de este relato inyectaba dosis más o menos elevadas a personas no pacientes (además de a sus pacientes). Cuando una situación le enturbiaba, éste iba sin ningún tipo de miramientos a aplicar la dosis correspondiente. En el momento en que la tensión crecía en el ambiente, se giraba, introducía en la jeringuilla la cantidad precisa y antes de que lo lograran apartar, ya había insertado su dosis para provocar ese coma reversible tan enigmático. Resultaba gracioso ver cómo afrontaba nuestro protagonista una situación tensa en su trabajo. Cuando algún doctor tenía que resolver algún tipo de ecuación imposible dentro del cuerpo de un paciente y no lograba dar con la respuesta por culpa de su estado de incertidumbre y tensión, el anestesista actuaba: se acercaba y le pinchaba la cantidad suficiente para que, con un poco de relajación, llegase a la solución. No había nada que odiase más que cuando le gritaban. Era la oportunidad ideal para entrar en acción. De golpe se le pasaban las ganas a ese personaje de continuar escupiendo (porque no tiene otro nombre) en ese tono. Se quedaba adormecido como un niño cuando, después de todo el día correteando arriba y abajo, cede y cae rendido. Igual hizo cuando una amiga suya lo dejó con su pareja después de años de feliz matrimonio. Ésta estaba tan afectada por la agria situación que el profesional no encontró otro remedio que intervenir. La insensibilizó y dejó de sentir, aunque fuese temporalmente, ese malestar emocional. Para el anestesista, su vida era anestesiar y sueña en morir anestesiado, para no así no llegar a sentir nada.

3.8.10

Yo.

Y así es mi vida. Papeles mojados de bolígrafos de forma irregular. Papeles sin sentido guardados en ningún lugar. Papeles que en su conjunto se podrían resumir en 2 ó 3 folios como máxime. Ideas anotadas en letra casi inteligible e ilegible. De ideas algunas buenas, algunas malas, algunas olvidadas. Quizá alguna dé la luz un día al azar pero de momento se guardan por ahí, cada una en su sitio aleatorio y se gesta de forma inconsciente aquello que quizá algún día se reproduzca como historia, descripción o relato. Quién sabe que serán de ellas. Y así soy yo. Alguien que escribe sin más pretensión que propiamente la de escribir. Contento de poder relatar ideas en textos, impregnando papeles sueltos, escogidos aleatoriamente y que quedan a la suerte de que otra iluminación de creatividad me arrastre a retomar.

Escribir por escribir y así intentar ser algo más feliz.

29.6.10

Punto y aparte

Hoy he entregado el último trabajo de la carrera, mi último esfuerzo para conseguir aquello por lo que lucho desde casi al nacer. Se cierra un círculo y creo que ha llegado el momento de hacer una parada. El momento de detenerse, aunque sólo sea por unos instantes y analizar el sitio donde nos encontramos. Todo aquello que supuso llegar hasta donde nos encontramos hoy. Hace poco todas las televisiones mostraban cómo se volvía a disparar el pistoletazo de salida de la selectividad. Entonces es cuando te das cuenta de lo lejano que queda y te paras a observar qué ha sucedido en los últimos cuatro años. Han sido años de vivir intensamente. De notarme más adulto que nunca y de replantearme muchas acciones y valores. Años también de una pizca de trabajo, algo de complicaciones, y otro tanto de sacrificios. De todo lo vivido en la universidad no sabría con que quedarme; si con las horas en clase perdidas, las personas conocidas o las experiencias vividas. Después de todo ya se sabe que la psicología es una ciencia inexacta. Ahora recuerdo el conocido slogan “No he tornat a estudiar, mai ho he deixat” quizá yo tendría que versionar: “No he deixat d’estudiar, mai ho he fet”. Quizá en este momento no acabo de entender lo que este fin supone pero pienso en qué raro se me hará vivir un septiembre y un octubre que no den comienzo a un nuevo curso lectivo, ya que toda mi vida ha sido así. Pese a que ya tenga en mente (y de hecho ya haya iniciado) nuevo ambiciosos retos, eso no significa que debamos de pasar por alto aquello que ya hemos conseguido. Sería absurdo. Es tiempo ahora de comenzar con la guitarra, de introducirse de lleno en el mundo laboral o quizá de plantearse el iniciar unos nuevos estudios.
There is no finish line.

28.5.10

Defectos personales

De un tiempo a esta parte, mi vida se ha oscurecido. Ha perdido su esplendor y nitidez que desde el matrimonio había notado. A mi pareja, de 5 años menos, le han detectado alzhéimer. Es algo complicado, porque esta enfermedad degenerativa te hace vivir siempre alerta a sus sucesivos cambios. Te hace cambiar la forma de vivir, obligándote a marcar unos estrictos parámetros que rigen tu vida y marcan la cotidianeidad que nunca puedes olvidar. Cada día que pasa pienso en la posibilidad de que esta enfermedad se me contagie, tal constipado, sin ni darme cuenta yo mismo, que olvide las rutinas que a ella le impongo y que nadie me las pueda recordar a mí. Es curioso porque, a diferencia de mí, cuya memoria siempre ha dejado mucho que desear, ella, que siempre había gozado de una extraordinaria memoria, ahora es como si, día a día, su cabeza le pidiera una tregua; estuviese cansada de tanto recordar y hubiese perdido la capacidad de seleccionar aquello que es importante nunca borrar. Poco a poco te vas acostumbrando, intentas que ejercite su mente pero que note que estás ahí junto a ella, apoyándola. Mi mayor temor es que se olvide de mí. De quién fui, de quien soy y de todo aquello que seré. Es de esas cosas que no llegas a entender hasta que te ocurren y mucho menos las puedes explicar.
Finalmente noté que había llegado el día en el que olvidé que ella olvidaba…

10.4.10

Nike - Tiger Woods




En el spot, que apenas dura 30 segundos, se ve a un Tiger con cara de arrepentimiento en primer plano. De fondo se escucha la voz en off de su padre, fallecido en 2006, hablando de asumir responsabilidades: "Tiger, soy más propenso a ser inquisitivo para promover la discusión. Quiero saber en qué estabas pensando. Quiero saber qué sientes y si aprendiste algo". Tiger no pronuncia palabra alguna. El anuncio termina con el logotipo de Nike. La idea de esta nueva campaña publicitaria es promover la discusión. El ser humano comete errores y está capacitado par asumirlos y rectificar.

¿Qué opina?

9.4.10

Dia 1

T'has posat mai a escoltar un CD?
Ja m'entens, no em refereixo a estar-ho sentint mentre fas qualsevol cosa...
La meva resposta segurament seria un "no tinc prou temps" però això, creu-me, és mentida.
Ahir vaig anar a una presentació d'un CD. Amb presentació vull dir que encara no ho han posat a la venda. La veritat és que era una situació un tant estranya (poc freqüent) i per això la volia descriure.

El dia abans, el grup ens va citar a l’SGAE (sí, sí el últimament tant criticat recinte) a una hora en concret dient que farien una presentació. Finalment, a l’hora indicada vam poder accedir a la petita sala. Unes 40 persones seriem les afortunades d’escoltar-ho dues setmanes abans de que sortís a la venda.

Davant nostre, a pocs metres, el grup va fer un speech de com ells descrivien el disc, que esperaven i poc més. A continuació van marxar a una sala adjunta i ens van posar el CD. Hi havia uns tres o quatre altaveus per la sala. Aquest va ser el primer contacte. Potser el volum estava massa alt com per apreciar al detall cada cançó i les condicions no eren les òptimes, ja que molta gent parlava, però em va resultar molt curiós.

A mig disc, van parar-ho, i els components del grup ens van demanar el nostre paper ja que tret de molt poca gent, ningú havia escoltat encara aquelles melodies. Vam acabar de sentir-ho i finalment ens vam acomiadar (més aviat va ser un “fins un altre”) dels cantants.

Érem un grup heterogeni. Tot i així, tots nosaltres érem verges a les cançons que sentíem. A més, teníem al grup molt a prop i casi bé que podien sentir les nostres impressions inicials. Era excitant apreciar música nova (amb la sensació tant indescriptible que sol deixar la primera vegada) i al mateix temps compartir-ho per una banda amb gent desconeguda i per altre amb els mateixos compositors, tot fent re més que escoltar.

Finalment, jo em quedo amb una sensació: la de tenir ganes de tornar-ho a escoltar, possiblement en condicions molt diferents, però sense oblidar aquest primer cop...


www.gossos.net



30.3.10

El apagón

Cosas que se podían hacer durante La Hora del Planeta:
- Mantener una conversación relajada con alguien especial (o no)
- El amor
- Gastar el tiempo en tu afición preferida (siempre y cuando no se utilice ningún medio eléctrico. Véase como ejemplo leer)
- Pasear por una ciudad semioscura. Y no, Joan, no lo digo metafóricamente hablando
- Ignorar la iniciativa para concienciar sobre el cambio climático y ver, como casi cada fin de semana, el partido del Barça
- Apagar las luces y contemplar velas consumiéndose
- Discutir
- Pensar (y escribir) qué posibles cosas se pueden hacer en la hora del planeta

17.3.10

Cómo ser un buen escritor

- No deseches ninguna idea. Apúntala y guárdala. Quizá ahora no sepas como continuar pero seguro que en un momento u otro vuelves a ella para reanudarla (e incluso acabarla).
- No imites. Crea tu propio estilo de escribir. Ya sabes, aquello que hacía Jiménez de escribir Burro, con B, si es grande o vurro, con v, si es pequeño. O lo de Saramago, de no poner casi ningún punto (ni guión), pero utilizar las comas de puntos (y de guiones).
- No pierdas la paciencia. Quizá no sepas como continuar un texto pero...
Pues eso, pero seguro que en algún momento, sin presión, darás con la continuación y sabrás como acabarlo.
- No te preocupes por las ventas (o por el número de lectores). El éxito casi siempre llega con retardo y cuando se adelanta, no te da tiempo ni a disfrutarlo.
- No olvides nunca llevar una libreta y un bolígrafo encima. Nunca se sabe dónde puedes estar cuando te visite la inspiración.
- Confía en ti. Eres muy bueno. Si tú no lo piensas, ¿cómo quieres que algún día lo llegue a pensar otra persona?
- Créetelo. Tienes que llegar a creértelo tanto que puedas llegar a hacer un listado con consejos para ser un buen escritor.

12.2.10

Entrada 100.

Ya lo entiendo.
Ya sé porqué me cuesta tanto escribir. La cosa es que casi a diario siento algo dentro de mí. Algo muy fuerte, inexplicable. Y por eso, porque no se puede explicar, acabo intentando escribir sobre cualquier banalidad. Veo la magia de cada objeto. Los sentimientos ocultos en cada momento. Y me enamoro de muchos detalles en forma de situaciones, pensamientos, sensaciones... Y sólo en esos momentos me siento completo. Cuando no tengo esa suerte, me noto desintegrado, aburrido y deshecho. En esos instantes es como cuando ves en una peli (o en House) que el protagonista está a punto de entender algo; con cara de “lo estoy comenzando a pillar...” y en pocos segundos es capaz de dar respuesta a aquello que parecía indescifrable. Pero esa respuesta no me llega. No la necesito. Disfruto de ese estado transitorio en el que me creo especial.
Y hay cosas que cuanto más te interrogas, menos entiendes y más alejado te encuentras.