25.9.08

Finalmente, empezamos

Todo lo bueno se acaba. O lo que es lo mismo, para que haya algo bueno tiene que haber cosas malas y cosas peores. Fuésemos a dónde fuéramos volvemos a estar aquí. ¿Y de qué sirve haber recorrido tantos (kiló)metros si, en nada, volvemos? No acabo de entender ese concepto de viajar. Algunos dicen que es para encontrarse a sí mismo… aunque quizá lo que buscan inconscientemente es perderse, o bien durante unos días olvidar que tarde o temprano todo volverá a ser como antes de irse. Conocer nuevas culturas y todo ese rollo verdad… ¿y crees que hace falta ir muy lejos para eso? Tu vecino mismamente es un mundo por conocer, aunque claro, eso no nos costaría las inversiones de los últimos meses. Citando a Mark Haddon en El curiós incident del gos a mitjanit:I la Siobhan diu que la gent se’n va de vacances a veure coses noves i a relaxar-se, però a mi no em relaxa pas i, a més, es poden veure coses noves observant terra amb un microscopi o dibuixant la forma del sòlid resultant de la intersección de 3 cercles de la mateixa espessor en un angle recta.

Volviendo al tema. Quizá es una necesidad. No lo digo como necesidad biológica ni nada así, qué estupidez entonces. Me refiero a que si no lo viajamos, no empezamos igual, no nos sentimos liberados, relajados o simplemente distraídos durante el tiempo estival.

¿Encontrarse a uno mismo? ¿En otra ciudad tan lejana? Quizá si es verdad que te conoces más a ti mismo, sabes cómo reaccionas o por ejemplo si esa comida tan rara de la que nunca habías oído hablar te gusta o no. Y con ese tema puedes rellenar innumerables espacios en blanco de conversaciones en las que te crees culto o interesante por aportar esa simple anécdota. Yo creo que más que encontrarnos, nos dejamos. Nos dejamos en cada uno de los rincones que visitamos de una y otra ciudad. Morimos a lo largo de cientos de ciudades lejanas para no morir en nuestra ciudad habitual, diaria y monótona.


* Que la vida a tu lado tenga más que sentido... *


17.9.08

La Ley Innata

"Existe, de hecho, jueces, una ley no escrita, sino innata. La cual no hemos aprendido, heredado, leído, sino que de la misma naturaleza la hemos agarrado, exprimido, apurado. Ley para la que no hemos sido educados, sino hechos; y en la que no hemos sido instruidos, sino empapados."


- Extremoduro -

4.9.08

La Felicidad

*
Anuncio laSexta:
"Dos mujeres tienen mucho calor. ¿Quieres ver como terminan? Envia MUJERES al 7646. Dos amigos se dan placer mutuamente. Para verlo en tu móvil envía PLACER al 7646. Dos chicas, una habitación de hotel y mucho morbo. Para verlo envía HOTEL al 7646. Una pareja muy sensual. Cuerpos espectaculares en tu móvil envía SENSUAL al…"
*


Nos venden la felicidad empaquetada. Y nosotros contentos. Cada vez más orgullosos de que decidan por nosotros. Sí, ya me va bien. Pues no, a mi no me apetece. Nos dicen qué días tenemos que regalar abrazos y cuáles amor, esperanza o ilusión. Determinan cuando debes demostrar materialmente tus sentimientos por otra persona e incluso cuándo se debe visitar a los familiares muertos. Cuando y cómo, está claro. Y si te separas del rebaño, eres un raro. Pero… ¡qué raro! Al final el que no hace lo mismo, el que se distingue por sus actos, pensamientos o decisiones (raras, no hace falta ni repetirlo) es un triunfador, o un loco que depende del momento viene a ser lo mismo. Todos queremos ser lo suficientemente iguales a los otros para no ser un bicho raro pero lo suficientemente diferente para decir lo originales que somos. Además es tan mono… Nos lo envuelven en papel luminoso y estridente, quizá para llamar lo suficiente la atención para que así otorguemos menos importancia al objeto del interior, porque eso es lo de menos. A quién le importa que te regalen un sombrero, una camiseta o unos pantalones. Lo importante es que me han regalado algo y listos. Eso sí, las marcas nos recuerdan la diferencia entre el pobre trabajador y el trabajador pobre o lo que es lo mismo el que puede (y quiere) lucir la marca de moda y el que se conforma con cualquier otra.

A mi me da igual… vayan con sus pertenencias a otro sitio pero no se dejen engañar; la felicidad está siempre en uno mismo, no procede de ningún objeto ni persona.


http://www.albedrio.org/images/banksy2.jpg


Que raro soy, coño…


22.8.08

Notición

Esto es lo que yo llamo una buena ampliación de la notícia...



... si es que ya lo digo yo que de donde no hay no se puede sacar.
Parece que cuando se "tiene" que rellenar noticias no importa repetir la misma escasa información. Pero nosotros estamos conformes con esa "amplia" información que nos conceden y consumimos horas y horas de esa estúpida información repetida.
No sé de quién es el problema, si nuestro por ver programas y programas repitiendo lo mismo (seguramente para intentar sentirnos mejor) o bien de los genios que dirigen las cadenas y deciden emitir aquello que vende, sea lo que sea.

14.8.08

Under The Bridge

Sometimes I feel
Like I don't have a partner
Sometimes I feel
Like my only friend
Is the city I live in
The city of angels
Lonely as I am
Together we cry
I drive on her streets
'Cause she's my companion
I walk through her hills
'Cause she knows who I am
She sees my good deeds
And she kisses me windy
I never worry
Now that is a lie
I don't ever want to feel
Like I did that day
Take me to the place I love
Take me all the way
It's hard to believe
That there's nobody out there
It's hard to believe
That I'm all alone
At least I have her love
The city she loves me
Lonely as I am
Together we cry

Red Hot Chili Peppers.-

... pronto nuevas entradas ...

23.7.08

¡Nos vemos!

Tate modern, London dungeon, Clint prison museum, hyde park, Natural history museum, Candem market, Regent's park, Madame thussand's, Portobello market, greenwich (creuer pel Tàmesis), Westminster abbey, Imax (the dark knight), London eye, St. Paul cathedral, Tower of London, British museum...

Ens veiem a la tornadaa!

16.7.08

Adivina quién es quién I

¡Qué curioso! La primera entrada en la que la imagen es más importante que el texto. En uno de esos debates internos, pensé qué era aquello que nos diferenciaba los unos a los otros. Aún no sé la respuesta. Adivinen a quien pertenecen estas secciones. No hagan trampa: intenten adivinarlo y no modifiquen sus respuestas al ver los otros comentarios.

Pista: todos parecen tener una extraña relación conmigo. Además te diré que hay personas relacionadas con la música, el deporte, el cine y la televisión. Premio al que acierte pleno al 8.











































14.7.08

El compromiso

- He quedado con el carpintero en mi local a media mañana. Te haré una visita cuando llegue. Primero he de pasar por casa de mis padres para cambiarme. Llevo dos días con la misma ropa.
Siempre que ella hacía puntualizaciones de ese tipo, él pensaba que era un modo de decirle que aunque no se quisieran deberían regular su situación, pero él no se atrevía a dar el primer paso por miedo a ser rechazado, aunque también por el temor a que ella decidiera trasladarse en seguida. Sólo el 50% de sí, quizá el 40, deseaba vivir con Teresa. A la otra mitad le gustaba estar sola, pero parecía imposible complacer a las dos. Una vez, hacía tiempo, le confesó estas dudas a una mujer que le dijo que eso era miedo a comprometerse. Pero era miedo a comprometerse con la parte libre. La otra lo estaba deseando. Quizá Teresa, pensó, también tuviera dos mitades, pues cuando daba un paso en la dirección del comrpomiso solía caer en una tristeza honda, de la que costaba mucho rescatarla. Lo deseable, se dijo con una sonrisa, sería llegar a acuerdos por zonas: esta parte se casa contigo, pero esta otra permanece debajo de la cama. Venía a ser lo mismo que decir podrás entrar en todas las habitaciones de mi casa, menos en la del fondo del pasillo. Trató de imaginar cómo se sentiría él si Teresa le hiciera una propuesta de ese tipo. ¿Necesitaría violar la prohibición? ¿Y con qué parte de sí, la ocupada o la libre? Lo cierto es que los dos tenían una región secreta a la que el otro no podía acceder, pero se trataba de un lugar sin geografía, de un país sin territorio, incluso sin una lengua propia, sin constitución, sin historia.

No mires debajo de la cama - Juan José Millás

4.7.08

Magia potagia

Nada por aquí, nada por allá. Tu último desahucio emocional y su posterior embargo, te han vuelto a dejar con lo puesto. Se te van enfriando los reproches y ya se sabe que esos, fríos, no valen nada. Desaprendes rutinas ajenas, reconquistas las propias que recuerdas y poco a poco vas iniciando una nueva mudanza de palabras vacías que hay que enjuagar primero con lágrimas de todo tipo, para volver a llenarlas algún día de sentido, sensibilidad y así luzcan otra vez como se merecen.

Nadie por aquí, nadie por allá. El mercado no ha hecho más que ir a la baja desde que tú lo abandonaras. Qué pereza. Qué decepción. Que no, que te quedas en casa. No piensas volver a contar tu vida en tu vida. Si eso, la publicas en un blog, y que se vayan actualizando los nuevos. Pero qué nuevos. Siempre quisiste lo que no podías tener, y ahora que podrías tenerlo todo, no apetece ni siquiera quererlo.

Desempolvas tu agenda con la esperanza de seguir desempolvando. Más pereza. Dónde están ahora todas esas oportunidades que dejaste pasar porque estabas por otra cosa (sí, ahora le llamas cosa). Dónde las frases bonitas que cayeron en tu saco roto (a tomar por ídem). Dónde las gotas que jamás colmarían tu vaso (lleno de mitades vacías).

Y así por aquí, y así por allá. Parece que hoy sólo serás capaz de escuchar las mentiras que empiezan por nunca más. Las únicas que estás dispuesta a creerte. Las únicas que te hacen sentir que estás aprendiendo.

De pronto, coño, una chistera. A ése qué le pasa, por qué te sonríe, igual tienes un moco y no te lo has visto. Y ahora por qué empieza a decirte cosas que has oído ya cientos de veces, en más de mil y una noches, y sin embargo, a él le obsequias con una cara de atontamiento generalizado, como si de repente tu cociente hubiese decidido dividirse por su infinita torpeza.

Tus ganas de volver a ser incoherente o contradictoria o tonta del culo te hacen ignorar tanta tradición de chistes malos sobre polvos mágicos y conejitos felices, en el mismo instante en el que ese prestidigitador de tres al cuarto decide jugársela a una carta y te pide que memorices su número.

Quizás por tus ganas de olvidar más que por las de recordar, decides huir hacia delante y prestarte voluntaria para ser su mano de todo menos inocente.

Empezáis a veros con esa imposible mezcla de ilusión e incredulidad, una mezcla que te resulta demasiado familiar, pero como cada persona es un mundo, algo dentro de ti va repitiendo el mismo mantra.

Que sí, que esta vez será diferente.

Te convences tanto a ti misma que hasta parece que convences a los demás, y ya nadie te pregunta el porqué de tanto birli ni de tanto birloque. Buscas los argumentos que apoyen tu nueva tesis, y suenan cada vez más maduros de pelar. Hoy te sientes más mujer que la de cualquier anuncio de compresas.

Quizás por eso, al final, sintiéndote la más fina, segura, confundida y bipolar, coges el teléfono y te decides a hacerme la pregunta del billón.

Cuál es el truco.

Ja. A ti te lo voy a contar.

04 de Julio de 2008 | Risto Mejide

17.6.08

Escrito con ganas

Con el tiempo acabas entendiendo de qué va la cosa. Entiendes tus prioridades, tus intereses, tus habilidades y 'puntos de mejora' (este término lo utiliza mucho mi jefe). Entiendes en qué situaciones debes demostrar y en cuáles callar. Hay momentos en los que te ves inmerso involuntariamente para poder llegar a realizar acciones de forma voluntaria, y seguramente, muy diferentes a las anteriores. Aún así, siempre hay dos maneras de hacer las cosas. Con ganas y sin ganas, o lo que es lo mismo, con quejas o con motivación; con desesperación o con ilusión. El esfuerzo es siempre imprescindible y, de hecho, es lo más valioso. Aunque no te agrade eso que haces, ten claro que cuanto más caras de desprecio le regales, más tiempo te tendrá en sus redes. Te recomiendo que lo utilices porque pese a ser aquello que nunca se ve, siempre se nota. En cada una de tus acciones desprendes la plenitud o la falta del mismo. Que, por cierto, no significa reir ni sonreir cuando algo te sale mal. Ahora mismo estoy escribiendo esto gratamente desde un trabajo ingrato; y no me refiero a un servicio desagradecido, sino intrínsecamente desmotivador (al menos por ahora...).


... en busca de un cambio semejante a esos giros espectaculares en novelas increibles y peliculas apasionantes [...] para no explicar describiendo y describir explicando ...

4.6.08

Aeropuerto

aeropuerto.

(De aero- y puerto).

1. m. Terreno llano provisto de un conjunto de pistas, instalaciones y servicios destinados al tráfico regular de aviones.


Hay gente que odia los aeropuertos. Yo los adoro. Como casi todo lo bueno, lo descubrí no hace mucho tiempo. Me quedé fascinado con el corredero de múltiples salas que comparten una característica común: todos van (citando a La Fuga) "p'aquí p'allá". En ese contexto, la categorización que se produce es casi nula. A modo de inciso, determino ese fenómeno, recordando uno de los mejores profesores, quien nos explico que en la Sagrada Familia todo aquel 'giri' que vemos es considerado chino, pese a ser coreano, mandarín, japonés o casi incluso valenciano; sólo por el hecho de compartir un rasgo determinado. Vuelvo al tema: en el aeropuerto no se produce ese fenómeno ya que todos los que estamos ahí somos 'giris' que esperamos, más o menos, para alejarnos a una gran velocidad. Advierta que no he dicho que nadie vive ahí. Me parece imprescindible comentar a aquellos (muchos indeseables, en el sentido más literal, claro está) que residen en estos espacios abiertos al público. Es posiblemente uno de los lugares más indicados para establecer conversaciones de lo más diversas. Ahí ves mucha gente desesperada. Desesperada porque su avión se ha ido sin él, sin él. Desesperada porque no viene su actor/artista/persona idiota que se cree mucho/imbécil preferido. [Podría decir algo más sobre esto último, pero si lees seguro que no te interesa desperdiciar tu poco tiempo con ese tema] Desesperada porque sabe que es el momento en que más lejano está el instante en que se vuelvan a ver. Desesperada porque no quiere separarse de la otra persona. Desesperada porque tiene que marcharse. Por último, de manera muy frecuente se ve al típico empresario con su traje y un sólo maletín (el jodido no tiene que facturar) que realiza, con prisas, algún puente aereo o bien algún traslado, normalmente hacia alguna ciudad europea, para una importante reunión. Éstos no se detienen a mirar. De hecho creo que la mayoría, aunque el mendigo que duerme por allí caiga del banco y se quede en sus pies, no le dirigirá la mínima palabra, porque él tiene prisa; y también egoísmo. Por suerte, para mí el aeropuerto siempre ha ido relacionado con factores de ocio. Quizá por ello nunca olvidaré las sensaciones que me provocan estar entre miles de personas de cientos de lugares de decenas de paises.



24.5.08

... se baila así

Hace unos meses esas 3 palabras no tendrían ningún otro significado. Podría deberse esta entrada a multitud de simpleces, pero hoy no es así. No entraré en ningún tipo de aspecto crítico porque considero que para eso ya hay la multitud de estupidos tradicionalistas que consideran un certamen como si les fuera la vida. También, y no por ello menos estupidos, están los partidarios a "dejar en ridiculo un festival absurdo como es Eurovisión" (muchos de ellos, defensores de una no integración de España). No, hoy no me dedicaré a eso; quiero que mi opinión quede al margen.
Y quiero que quede al margen porque para mí, eso es lo de menos.
Citando a Risto Mejide: "Rodolfo Chikilicuatre tiene una virtud incuestionable: no deja indiferente a nadie. Todo el mundo tiene una opinión. Sobre él y sobre su canción, convertida en un fenómeno social."
Este fenómeno social es para mí, increíble. Es la primera vez que notó algo parecido a la ridícula masa social (que por cierto, la gran multitud no llega a fin de mes) que sigue cada sabado -o domingo, vaya- unos jugadores que ganan millones. En Castelldefels (por decir alguno) se han reunido miles de fans y seguir juntos la actuación. Se espera un buen resultado. Las fiestas privadas serán abundantes y, por el motivo que sea, el programa se alzará con una gran audiencia. Las bromas con el tema son inexorables; incluso en la radio hoy mismo han aprovechado para decir que eran las 7 y chikilicuatre de la tarde (fijate tú, que salao el tio). Yo no recordaba tantas apuestas sobre este tema desde que una tal Rosa 'de España' nos decepcionará haciendonos creer que ibamos a ser los mejores; siempre y cuando los mejores estén valorados según la elección de unos cuantos de diferentes paises sobre una actuación musical. A dos horas de la gala el nº de visitas en myspace es de 2098703. Eso lo dice todo. Ayer, como muestra de lo realizado durante las últimas semanas, un grupo de jóvenes, cercanos a una conocida discoteca, bailaban y cantaban la famosa canción. Unidos y festejando como con ninguna otra. En la página web es posible descargar todo tipo de archivos para recrear al máximo la actuación: porras, caretas, ...
Repito, me parece increíble que tal personaje haya sido capaz de ser objeto de este seguimiento (ya sea en el mal sentido de la palabra como en el bueno). Sea cual sea el resultado, estoy convencido de que se seguirá hablando y comentando lo que hoy pase. Será a partir del año que viene, el objeto de comparación. Y eso, es increíble. Felicidades. Para mí, ya es el gran ganador tanto para los seguidores (que no paran de odiarte) como para los perseguidores (que te tienen como un modelo a seguir). E incluso ha sido el objeto de mi mayor escrito en este blog (que curioso...).
En cualquier caso, y pase lo que pase, yo aprovecharé el momento para probar "el sabor de una Quilmes en San Telmo".

"Si salimos, nos liamos. Si nos liamos, nos salimos".

24.4.08

Feliz St. Jordi


En vez de rata arrugada, bebé monísimo.
En vez de represión, educación.
En vez de incompetente, jefe.
En vez de zulo, ideal parejas.
En vez de antiguo, vintage.
En vez de pasado de moda, revival.
En vez de morbo, suceso.
En vez de preguntas pactadas, entrevista.
En vez de respuestas idiotas, tertulia.
En vez de pringao, mileurista.
En vez de celulitis, piel de naranja.
En vez de guardián de un pedazo de tu tristeza, ex.
En vez de complejo, cirugía.
En vez de tiempo, dinero.
En vez de certificicado de pérdida de tiempo, título universitario.

6.4.08

A description

Hi ha gent que va. D'altre que en torna. Es creua gent de molts tipus. Hi ha una gran diversitat. Una part de la gent que hi és, fa una visita setmanal per recollir aliments quotidians (o no tant). L'altre gran part ha recorregut desenes; centenars; o inclús milers de kilòmetres per apreciar allò que resulta tant comú als visitants diaris. És increïble observar aquesta idiosincràsia intragrupal tant impressionant. No es tracta, com a la majoria de llocs turístics, d'algun monument freqüentat casi absolutament per 'giris' sinó més aviat un punt de trobada; de pas, entre autòctons i estrangers. Resulta curiós passejar observant aquesta barreja tan ben carregada que fa que estiguis en un lloc exclusiu entre qualsevol país del món. Entre aquesta multitud heterogènia s'hi troben, ni caldria mencionar-ho, aquells que s'hi guanyen la vida. Entre aquests, hi ha de diferents tipus: comerciants, venedors, carnissers, gastronòmics, cuiners, cambrers...(alguns d'ells famosos fins i tot!) De qualsevol manera, hi ha, com a mínim, una cosa que tenen tots ells en comú. Bé, de fet dues. En primer lloc està el fet que com casi tothom a dia d'avui, s'aixequen d'hora per tal d'obrir la paradeta del dia i així atraure novament a aquell conjunt de persones que abans comentàvem. Després, la segona argumentació compartida, la més important, és la que determinarà si són aptes per dur aquesta vida o no. Es tracta de la difícil tasca d'equilibrar de forma equitativa aquella qualitat i destresa que agradarà al comprador nacional amb aquells requisits que enlluernaran als internacionals. Però sobretot, per damunt dels visitants que compren i els que descobreixen una de les perles de Barcelona, estan aquells que obren els ulls com llanternes intentant copsar tots aquells detalls que el fan un lloc únic. Us animo a que formeu part d'aquest últim grup tot gaudint d'allò que us he intentat introduir.

24.3.08

- Siento Luego Existo -

... ¿pero qué hacíamos?; No sé. Dice...

Hacíamos el amor pero tú te lo llevaste
no sé donde lo dejaste chica, creo que lo perdiste.
No lo he visto desde entonces, ¿está triste?
Me estoy fumando el sobre de la última carta que me escribiste.
Hoy todo esto pasará factura
cuando se apague la luz y nos quedemos a oscuras
los sentimientos y yo, vaya locura
que no lo cura todo pero escribir siempre ayuda, ¿no?
Por eso siempre tengo el corazón a mano
y si lo tengo que romper ya tendré tiempo para pegarlo.
Que cada verso mío es un océano
sumérgete en el agua de las lágrimas de un náufrago.
Yo que caí por la escalera en espiral hasta el final
sin respirar el humo de cada palabra
me tragué el orgullo y se atraganta
iré a buscar los besos que cayeron al final de tu garganta.
Claro que se fueron mi sueños por los agujeros de mi nariz
estábamos durmiendo y vida parecía feliz.
Le vi mentir reírse de mi
debí decirle adeu pero le temí.
Si algún día me hice mayor y olvide lo que dije
lo que prometí diciendo que siempre tendría quince.
Perdóname, perdóname, perdón por no ser Peter
devuélveme el amor, sácalo de tu escondite.

Guardo en el bolsillo los sentimientos
Se quieren esconder del tiempo; están huyendo
No quieren saber nada más si no los usas man. Escapan riendo
Guárdatelos man cuando estés contento
que si no los usas acaban doliendo
En cada canción lo que sale de dentro. Escapan riendo

19.2.08

Variedad de gustos

Hay a quien sólo le supone una gran obligación mensual, semanal o incluso diaria. Una carga, una pérdida de tiempo a veces necesaria, pero lógicamente no porque sea necesaria tiene que ser obligatoriamente satisfactoria o complacente.
Hay quien lo hace por acompañar a alguien querido (o no). A la pareja, a los padres o a algún amigo en pleno proceso de traslado y amueblación de su nuevo hogar.
Hay quien se agobia y lo pasa muy mal; no puede aguantar esa presión que siente en su interior y desea con ansias liberarse. ¡Para esas personas es todo un sufrimiento! Aunque ya se sabe que hay gente para todo. Cualquier cosa puede llegar a provocar atracción o aversión.
Pero sin duda, volviendo al tema, mis preferidos son aquellos a los que les atrae de la tal manera que disfrutan, se lo pasan bien, se distraen y dejan la mente en blanco sin pensar en otra cosa. Como casi en todas las situaciones, es fácil comprobar y deducir la situación de cada persona por múltiples detalles en su actitud y comportamiento; ya sea de forma obligada, necesitada o como éstos últimos, encantada. Y sobre todo les adoro por la sonrisita con la que me deleitan cuando llegan a la línea de cajas y me miran esperando realizar ese cambio material entre los productos que han elegido a lo largo de la tienda y esos papeles de colores tan valiosos. Para todas ellas, ese acto no es simplemente un trueque, sino un regalo de un trozito de felicidad (incluso para aquellas personas que lo detestan).

8.2.08

De lo mejorcito

Amor Actualizado - David Callejón


24.1.08

El castigo fuera del laboratorio

En un estudio, por ejemplo, se utilizó el castigo para suprimir el vómito recurrente de un bebé de 9 meses. El vómito recurrente había provocado una excesiva pérdida de peso y desnutrición. Sin tratamiento, el niño corría el riesgo potencial de complicaciones médicas fatales. Se utilizaron unas descargas breves (0,5 seg) como estímulo aversivo, que fueron suficientes para elicitar una respuesta de sobresalto, pero no para elicitar el lloro. En 3 días, el vómito estaba casi totalmente suprimido por el procedimiento de casitog. La supresión del vómito persistió tras ser dado de alta del hospital. El niño comenzó a ganar peso de nuevo y pronto estuvo dentro de la escala normal.

6.1.08

- L'últim anònim -

Sé que ja no sóc la persona més propera a tu.
Una cara més.
Algú que escriu paraules amb fum.
Sé que jo no tinc cap targeta de presentació.
Aire que se'n va.
Algú sense nom, sense veu.
Sóc (sóc) jo, l'últim anònim.
Algú que sap cap on vas abans que tu.
Sé que cada nit surts de casa per trobar consol
entre multituds
que busquen l'esperança a l'instant.
I sé que, mentrestant, jo camino des d'algun record.
Dia rera nit.
Algú sense nom, sense veu.
Sóc (sóc) jo, l'últim anònim.
Algú que sap cap on vas abans que tu.
I quan sento veus buscant una resposta
No hi ha temps per escapar.
No! No, no, no, no!
I ja no sé si vull seguir despert després de somiar.

Algú sense nom, sense veu.
Sóc (sóc) jo, l'últim anònim.
Algú que sap cap on vas abans que tu.



26.12.07

Y amanece un nuevo día...

Y amanece un nuevo día. Te despiertas en un día que, sin saberlo, es muy diferente a cualquier otro. Ni siquiera habías puesto el despertador, y de repente, te encuentras en ese famoso día del calendario occidental. Poco a poco lo irás descubriendo. Las tiendas están cerradas (después de haber hecho el agosto). Las calles vacías de transeuntes tanto por la acera como en algún medio de transporte. Conduces calmado y en menos de 10 minutos realizadas un recorrido que con afluencia normal se hace en media hora. Los sitios destinados a aparcar rebosan de afluencia. También resulta curioso observar como, de las pocas cosas abiertas, los museos están repletos de famílias que comentan las obras expuestas: "hay quien aprovecha estas fechas para poder intruirse junto a su família". Lamentablemente hoy también es cuando las ambulancias/bomberos/policias no dan abasto. Los familiares se reúnen para, ni que sea una vez al año, llevarse bien durante unas horas (tarea imposible para algunos). Comida abundante, regalos varios, encuentros inesperados, felicidad, abundancia,... Hay gente que odia este tipo de fiestas, de hecho, procede de un origen cristiano, que con el tiempo ha perdido para convertirse en una simple celebración de convivencia familiar, debido en gran medida a la mercadotecnia y a la popularidad de esta celebración. Por tal razón no solo es celebrada por cristianos, pues incluso los no cristianos y algunos ateos lo celebran, como mera celebración de convivencia.
Y amanence un nuevo día. Te despiertas en un día que, sin saberlo, es muy parecido a cualquier otro... ¿o quizá no?

10.10.07

... ¿y qué nos queda? ...

"Síííí por fin, tenía ya unas ganas de acabar..."

Felicidades, has completado un gran año académico (has pasado limpio). Te lo has currado tío, ¡qué notazas! ¡qué bien! ya sólo te quedan tres años para graduarte. Y... ¿qué? Además de conocimientos sobre materias más o menos útiles, ¿qué te queda de todo este curso? Estuviste estudiando duro para sacarte los examenes sin problemas. ¿orgulloso? En realidad te ha dado igual entenderlo o no, sólo necesitabas memorizarlo durante un período determinado de tiempo y vomitarlo en el examen. Si esa es tu finalidad, puedes estar contento.
En algún momento de tu vida te darás cuenta. Verás claras tus necesidades, aptitudes, habilidades, aficiones, intenciones, finalidades... Entenderás que lo más importante no es saber demostrar tus conocimientos sobre un papel que, en el mejor de los casos, lo corrige una máquina inanimada que indica tu nota en la pantalla plana del ordenador. Te arrepentirás de haber perdido cientos de oportunidades, campanas satisfactorias, risas oportunas, distracciones inoportunas, enfados en grupo por la falta de atención etc.
Tarde o temprano estarás desperdigado en cualquier lugar inoportuno y lo comprenderás, te sentirás solo, uno más entre nadie. En ese preciso momento notarás en tu interior, en silencio, la pérdida irrecuperable de momentos de ocio, diversión, amistad, ... Tiempo ocupado realizando alguna otra tarea, con prisas, que puedes realizar al largo de toda tu vida, y seguramente, mucho mejor que en ese preciso instante.
En definitiva, querrás volver atrás y realizar las cosas con calma, a su debido tiempo y dedicando mucho más que el rato necesario simplemente para finalizarlo.

Siempre me creí impaciente. Siempre tuve prisa por realizar las cosas que consideraba útiles. Siempre (o casi siempre) utilizé la conocida ley del mínimo esfuerzo en los estudios. Siempre intenté priorizar y no dedicar tiempo a tareas simples o secundarias. Siempre nunca.

25.8.07

4.8.07

Story

"-Érase una vez un país -repitió Julio- en el que había menos sombras que personas.
-¿Por qué?
-Porque la mitad de la gente nacía sin sombra.
-¿Y cómo era la gente sin sombra?
-Atolondrada.
-¿Qué quiere decir atolondrada?
-Que pensaban poco las cosas.
-¿Qué cosas?
-Todas las cosas. Se pillaban los dedos con las puertas; se caían por las escaleras; se cortaban con las tijeras; se quemaban con la sopa; se atragantaban con la comida; se dejaban los grifos abiertos y los cordones de los zapatos desatados...
-¿Se hacían pis en la cama?
-También.
-¿Sabían leer?
-Mal
-¿Y qué pasó?
-Que el Gobierno de ese país decidió dividir por la mitad las sombras existentes y repartirlas entre los ciudadanos para que todos tuvieran al menos media sombra.
(...)
Bueno, la gente iba por la calle con la media sombra que le había tocado, pues se adjudicaban por sorteo. Pero un día, dos personas recorrían un parque, seguidas cada una de su media sombra, cuando algo las impulsó a detenerse. Al mirar al suelo, hacia aquello que las había obligado a pararse, se dieron cuenta de que sus medias sombras eran las dos mitades de una sombra original que ahora, al reencontrarse casualmente, ya no estaban dispuestas a separarse otra vez. Dio la coincidencia de que los propietarios de aquellas dos mitades eran un hombre y una mujer solteros, por lo que se casaron y dispusieron de aquella sombra unida en régimen de bienes gananciales.
-¿Qué significa bienes gananciales?
-Que lo que es de uno es también del otro.
-¿Y qué más paso? -preguntó Julia bostezando.
-Pues que a partir de ese momento todas las medias sombras existentes en el país comenzaron a buscar a su otra mitad arrastrando a las personas de un lado a otro en esa búsqueda. El afán de las sombras por encontrar la otra parte de si mismas era tal que mandaban más que las personas. Las sombras dominaban los movimientos de todo el mundo. Y cuando dos medias sombras, que originalmente habían sido una, volvían a encontrarse, sus propietarios no tenían más remedio que irse a vivir juntos: tal era el poder de las sombras… -Julio advirtió que la niña se había dormido, pero continuó contando el cuento más para él que para ella. Necesitaba saber qué más pasaba en aquel país-: Continuamente se deshacían unos matrimonios y se construían otros no en función del interés de los cuerpos, sino del de las sombras. Cuando las parejas se divorciaban, el marido y la mujer luchaban por obtener una porción de sombra más grande que el otro. Las peleas eran brutales. Al final, la gente no se casaba por amor, sino por la sombra. Los matrimonios los decidían las sombras, mientras que las personas pasaron a ser un mero apéndice de ellas. Gobernaban el país las sombras de los políticos, mientras que las sombras de los profesores daban, en los colegios, clase a las sombras de los alumnos. Las sombras de los policías perseguían a las sombras de los delincuentes, que eran juzgados por las sombras de los jueces. Las sombras de los médicos curaban a las sombras de los enfermos. En los mercados, se vendían sombras de carne y sombras de pescado y sombras de pan a las sombras de los clientes. Como a las sombras les gusta la oscuridad, poco a poco se fueron prohibiendo en aquel país todas las manifestaciones de la luz. Primero las bombillas; luego las velas; más tarde la propia luz del sol. Aquel lugar se convirtió en una sombra gigantesca en cuyo interior, si removías mucho con un palo, encontrabas a las personas como en un potaje aguado encuentras los garbanzos."


Juan José Millás
Laura y Julio

28.7.07

18.7.07

Burgos-Cantabria-Asturias-San Sebastian



























Increíble. Divertit. Diferent. Entretingut. Fab
ulós. Cansat. Rialler. Anecdotic. Irrepetible. Surrealista. Llarg. Curt. Llunyà. Fresquet. Impactant. Sorprenent. Tranquil. Relaxant. Emotiu. Personal. Necessari. Imprescindible. Original. Fotogènic. Vertiginós. Arriscat. Animalat. Sensacional. Íntim. Bonic. Agradable. Sentimental. Impressionant. Irresistible. Bo. Intrèpid. Emocionant. Fantàstic. Meravellós. Magnífic. Esplèndid. Sobervi. Al·lucinant. Preciós. Trencador. Apasionant. Sobrecollidor. Alegre. Graciós. Agraciat. Ocurrent. Amé. Admirable. Recordable. Singular. Insòlit. Únic. Curiós. Bell. Atractiu. Extraordinari. Excel·lent. Increíble.

Magnific viatge.

Merci.


T'estimo.

5.7.07

It's finally the end


I aquesta entrada va per vosaltres, companys d'universitat. Ester, Edu i Àlex.

Va per tots els moments que em pugut viure durant l'any:
moments d'estudi
moments de riures
moments de nervis
moments de tardes d'anàlisi
moments de tensió
moments de diversió
moments de hòsties
moments de l'edu
moments de fiaskus
moments d'intents de menjar un flam
moments de grabacions de video en mvl (us els e d pasar)
moments d'acojone
moments d'alivio
moments de partides a la ds
moments de adn (i sudokus)
moments amb vosaltres. merci

Bon estiu cracks!

8.6.07

A song

Recuerdo el tiempo que pisabas donde yo pisaba. No falta la rabia, las ganas, las mismas agallas. Aunque ha pasado desde que nos vimos, no te has perdido nada porque nada se ha movido. Fotos de carne de una oscura comitiva; de caras grises y de sal en las heridas.

Y aunque todos van a misa, yo te despido a mi manera. A ti no te ha servido, te han llevado aunque creyeras que hay un Dios vigilando este valle de desgraciados, si está contigo, de mi parte, dile que nos la ha jugado, no. Dile que nos la ha jugado.

Aunque no entro en juego, aguanto de presencia, busco en un cigarro, maquillar la indiferencia. La última copa de hoy va por un amigo, si aún me estás viendo, ya sabes por quién lo digo. Que el corazón, el único que se ha roto y ha dejado caras tristes observando un pie de foto.

Y aunque todos entran a misa, yo te despido a mi manera. Hace meses que no escribo, y hacerlo de esta manera. No sé yo si el amor va a curar tanta desdicha. Cada palabra que dijiste, en nuestra mente quedan dichas. Aquí todo es un desastre: te estas perdiendo poca cosa. El mundo puede irse al carajo, que va a cogerme con dos copas si te vas. Va a cogerme con dos copas si te vas. Vas a cogerme con dos copas de más. Con dos copas de más.

Con dos copas de más. Con dos copas de más. Con dos copas de más …

Con dos copas de más he vuelto aquí. Con dos copas de más no sé que decir. Con dos copas de más te hecho de menos. Con dos copas de más saben a veneno …


http://www.gritandoensilencio.net/

27.4.07

Palabras

Es curioso como una sola palabra puede producir tantas diferentes reacciones. Según nosequé autor en nosequé libro y en nosequé año, se cuenta que en los pueblos primitivos las palabras tienen el poder de matar. Y no sólo matar, resucitar, crecer, provocar sentimientos como la ira, el desconcierto, la alegria. Un simple "gracias", "idiota", "lo siento" o "te quiero" puede hacer que varíe profundamente tus sentimientos más primarios y, por lo tanto, más innatos que tienes desde el nacimiento.
¿No hace gracia que en la fugacidad de unas simples letras con un determinado orden te haga variar tanto?, a ti, que te crees tan estable y tan alejado de ese tipo de comentarios. Te voy a decir más, con la misma palabra, utilizando un tono u otro se puede conseguir esas mismas maravillas. Y sí, digo maravillas, porque para mí es difícil de entender la facilidad de la variación de sentimientos. ¿Cuánto te ha costado hacer cambiar la opinión de alguien? Alguien que le caías mal, alguien que te tenía que perdonar o simplemente alguien que querías que te acompañara a algun sitio. Todo ello es poco en comparación con lo que se puede llegar a crear con las palabras. Ten cuidado con las palabras que utilizas, pero sobre todo, vigila que no se te malentienda el sentido que le quieras otorgar.
Tan iguales pero tan diferentes.
Por fuera tan parecidos, en un principio, por dentro tan similares (a la mayoría de nosotros nos gusta leer, ir al cine, escuchar música o salir con los amigos, mientras que nos fastidia ir a trabajar o a estudiar etc). Pero en cambio tan diferentes: los intereses de cada uno son diferentes: en el trabajo hay gente que sabe que estará de por vida, otro durante un mes y otros en combinación con otras actividades más importantes. Hay gente desesperada buscando el amor de su vida, hay quien eso no le preocupa y prefiere tener relaciones esporádicas sin compromiso, hay quien quiere tener el amor de su vida y no lo encuentra y hay quien lo encuentra sin buscarlo. Diferentes intereses, con diferente fin, para un mismo exterior. Curioso.
Por cierto, buscando las palabras y el tono adecuado...
* Te adjunto, siempre *

5.4.07

Me siento imbécil *

* Llámale imbécil, llámale estúpido, llámale desagradecido, llámale frustrado, llámale ...

¿De verdad crees que la sensación, el malestar, que te produce perder un partido de fútbol 10 a 0 es la misma que cuando vas 2 a 2 y en el último momento te marcan un gol? ¿De verdad crees que es lo mismo perder un partido de baloncesto por 50 puntos que hacerlo por 1?

Te aseguro que no es así, aunque se parece.

Hay momentos en que sientes la 'misma' frustracion en una ocasión que en otra, pero creeme, no es así. Cuando tienes, quieres más; y cuando tienes más quieres más aún. Ahora hay un anuncio muy bueno sobre el querer y el tener, creo recordar que es de Caixa Sabadell, os lo recomiendo.

Lo que quería decir es que es importante centrarse y saber apreciar lo que se te da, además de lo que consigues. Siempre va bien mirar las cosas desde fuera, y ¿por qué no?, comparar. Es horrible despreciar una plato de comida por estar cocinado diferente mientras muchas personas lo darían todo por ello. Es penoso infravalorar un objeto y sobrevalorar los daños de ese objeto, objeto que mucha gente anhela y le es imposible. Es horroroso intentar prescindir voluntariamente de cualquier cosa imprescindible para todos, incluso para ti.

Pese a todo eso, al menor daño sobre una de las cosas que te se han concedido a ti, y no a otros, sientes que te atrapa el sentimiento de pérdida y desánimo. En esos casos, piensa siempre en lo que darías por tenerlo con 20 daños más, tal y como tu lo tienes y la manera en que otras personas lo anhelarían.


Seamos conscientes de lo que tenemos entre las manos y no nos quejemos, disfrutemos y agradezcamos todas las oportunidades que se nos concenden, por favor.

27.2.07

Memoria

"Es curioso comprobar como las personas confiesan con toda tranquilidad que tienen muy mala memoria y, sin embargo, jamás reconocerán, al menos públicamente, que tienen muy poca inteligencia.

¿Por qué ocurre esto? Posiblemente porque la mayoría de las personas entiende que tener mala memoria es algo socialmente admitido -incluso bien visto- como es el caso del estereotipo de "sabio olvidadizo y despistado", mientras que poseer una mala o baja inteligencia es algo socialmente muy negativo.

En el fondo, lo que subyace a esta dualidad de actitudes tan diferentes es la falsa creencia de que la memoria es algo secundario a la valía intelectual de una persona, algo que sirve para muy poco, como mucho para aprender listas de cosas."


Ruíz-Vargas

25.2.07

Son sueños...

Hay quien piensa que los sueños constituyen la más eficaz forma de encontrar soluciones a los problemas diarios, otros nos han narrado una extensa lista de interpretaciones confusas, y otros no encuentran relación entre realidad y sueño.
Cuando nos levantamos nacemos. Cada amanecer es un nacimiento. Hay días en los que nacemos como jóvenes estudiantes animados pensando en un futuro incierto. Hay días que lo vives intensamente, que crees que necesitas más tiempo, pero te das cuenta al día siguiente, en el cual el tiempo te sobra, que no se trata de eso. A veces te levantas con unos determinados propósitos que tú mismo sabes que no cumplirás. Muchas otras, te sorprendes de comprobar cómo todo va encajando, y sin presión alguna por tu parte. A veces sólo eres el componente de una família, un componente más que no debe destacar, esa es tu función. Otros días sólo se componen de diversión, de amor, de drogas, de agresividad, o de enfermedad.
Para serte sincero, lo último que pensaba en un día como hoy era que iba a escribir esto, pero fijate... lo he decidido pese al día que me ha tocado vivir. O mejor dicho que he querido vivir. Puesto que no lo dudes que, salvo las condiciones meteorológicas y alguna cosilla más, tu día lo decides tú.
¿Qué cuerpo te tocará mañana?

14.2.07

"1 año más es 14 de febrero..."

Hoy estoy sentimental. Y cuando eso me ocurre, me pongo pedante, ya ves. Que sepáis que el 14 de febrero se celebra desde 1969, cuando el Calendario Católico Romano dedicó esa fecha a San Valentín, martirizado por el emperador romano Claudio II por casar parejas pese a su expresa prohibición. Claudio estaba convencido de que los soldados casados no eran tan buenos y eficaces como los solteros.

tiempo aprox. de lectura: el mismo que un guión de peli porno.

En otras palabras, que la fecha de hoy es la exaltación mundial y consumista del triunfo de la ineficiencia rebelde sobre la obsesiva productividad impuesta por el poderoso señor don dinero.

Disfrutadla. Aprovechadla. Demostradle a vuestra pareja lo ineficientes que podéis llegar a ser, lo mucho que podéis llegar a gastaros en una sola jornada para así evitaros el tener que demostrarlo gratis cada día, que eso cuesta mucho más, qué coño.

Salid a la calle y gritad "TE QUIERO!", aunque alguien os cobre un riñón por decirlo con otras palabras. Hoy vale la pena, por mucho que cueste, de verdá. Hoy la casa es grande. A cuatro pasos de donde estás leyendo estas líneas, un terremoto, una epidemia, un chalao, un territorio sin dueño, o simplemente una vaca demuestran que hay muchos motivos para decir esas palabras, aunque no haya un oído atento que las escuche.

La vida es la mejor pareja, te querrá hasta que te mueras.

Ya os he avisado.
Risto Mejide

2.2.07

"Cuantos tantos", FLOWKLORIKOS

Otra frase por expresar con lágrimas

Padre nuestro, perdón si demuestro, que
no hay nadie que pueda suplir este puesto, hoy
me desahogo en un jazz, y en mis ojos verás
que no hay más, que mis lágrimas, aha.
Si el sentimiento se viste,
una persona sin amor y sin dolor,
que me expliquen para que existe, ¿para qué?
no sé si floto, si me arrastro
si nací pa ser un astro, no soy más que un simple rastro
estoy cansado de incar codos
buscar modos
¿o quizás sería más facil decir que el sol no brilla para todos? quizás
y cuando fallo, hoy ya no cayo
cabalgo sobre un rayo, en un lluvioso día de Mayo, co!
Soledad, soñé con enjambre, estómago vacío pero sin hambre
¿cuántos errores pagué con sangre?

Otra lágrima que hace correr la tinta en papeles
(¡¿cuántos tantos fueron infieles?!)
perdon señor, por esconder sentimientos bajo candado
si he pecado, aquí me tienes.

Me declaro sobre clara brisa, niña, acércate a mi luna lisa,
y así veré de cerca el brillo de tu sonrisa
señor, mis deseos ya no los paga ese dólar
mi sueño es volar sobre el cielo sin tener,
el temor, al dolor, por caer contra el suelo
¡me declaro abuelo,
claro que me declaro!
¿a cuántos culpé de inocentes?
tantos casos decentes (¿cuántos?)
¿y cuántos fracasos recientes?(¿cuántos?)
es que la vida es una mierda desde mi punto de vista
¿decir que soy artista siendo autista?
estoy pensando en predicar
y así demostrar que este malestar se acerca

Otra lágrima que hace correr la tinta en papeles
(¡¿cuántos tantos fueron infieles?!)
perdon señor, por esconder sentimientos bajo candado
si he pecado, aquí me tienes.

Bien, demostrado está que los felices también lloran, aha
esta vez dejé caer las lágrimas sobre papel y tinta
bien, esto es Flowklorikos, Lechowski, ¿qué? ¿qué? aha.

25.12.06

S+S ''Psss...''

A veces creo que salí de una lámpara porque soy un genio
a veces no sé como me las ingenio,
para no empaparme de la basura de mi gremio,
lo mío nunca fue tener el vicio como oficio,
ni el ocio como negocio,
sé que te moviste de sitio que eres ficticio, que estas vacío,
yo creo en Jesús no en Dios,
por eso me cago en él, en Mago de Oz, en McDonals y en Toni Santos,
¿te gustan los retos?,son Dj Rone a los platos, S+S a los micros,
y 995 a los mandos y vosotros mequetrefes bajo mínimos sois llanto,
al oír tu canto de espanto me congelo
yo por milésimas mejoro digiérelo,
escupirme a mí es escupir al cielo,
soy tan hardcore porque al parecer,
soy la reencarnación de un niño que murió de cáncer,
y que ahora con cada nuevo amanecer,
sólo piensa en centrarse para no enloquecer,
me suda la polla si eres depresivo,
a mi me rajaron por la mitad y gane en estilo,
tú haz mas caso a tu abuelo que se va tropezando por los pasillos del asilo,
y menos a pasar tiempo delante del espejo colocándote bien la gorra mísero.
Llegó la claridad a tanta oscuridad,
bboys piensan que es un handicap la sensibilidad,
pues a la mierda no es verdad, desconfiad,
del que sólo os vende su imagen eso no es ninguna habilidad,
mira en editoriales no tenemos ni amigos, ni coleguitas, ni nada,
quizás por eso S+S nunca salga en portada,
no como otros que lo hicieron sin pintar nada con la cara to empanada,
y con unos gestitos que sobraban que no os la claven,
no vayáis en manada como animales,
es la tinta de los MC’s la que debéis valorar,
no la de las revistas, no seáis imbéciles, bien chavales,
ya nos veremos en recitales,
nosotros S+S Squad los inigualables.

2.12.06

Saltaa

Hay días en los que te parece que todo te sale a pedir de boca, que dominas el mundo, que todo el mundo te lee el pensamiento para hacerte la vida un poco más feliz.
En cambio vivimos otros en los que nada te sale al derecho y te quedas mudo.
¿Pero qué serían de los buenos sin los malos?
Una condena, una monotonía odiosa.
De esa manera nadie se creería nunca diosa, Dionisio o rey.
Nada habría que conformara un triunfo, un trampolín que te haga salir del hueco donde habías caído.
Y yo no soy ningún sabio, eso te lo aseguro, eso me han hecho creer, aunque no soy ningún creído.
Pero, ¿sabes? aunque siempre acabas encontrando ese trampolín, cuando estás ahí abajo no crees que exista ninguna tela elástica que te haga volar tan alto.
A veces sabes donde buscarla pero nunca donde encontrarla.
Y te aseguro que como para mi eres mucho más importante de lo que crees, de ahora en adelante lo haré todo para ayudarte.
¿Ves? ya piensas mejor, ya piensas más positivo y te lo digo yo que voy para médico, psicológicamente.
Y esto lo escribo hoy, en un tren que circula por dos estaciones anónimas, esperando que lo leas tú mañana y no te preocupes por todo lo demás.
Piensa que cuanto más hondo sea el hueco más alto será tu vuelo.
Porque resurgirás, en todos los ámbitos, ya verás, antes de que te puedas dar cuenta. Y hoy te tocará trabajar, hacer horas extras incluso para mañana no poder librar y liberar de tus más adentros esos sentimientos adversos.
Espero que leer esto te pueda de alguna manera reconfortar y puedas coger fuerzas para unas primeras tentativas a la hora de saltar porque los dos sabemos que depende de ti saltar más o menos alto.
Algún genoma humano (demasiado complicado) determina que si no pones decisión y confianza no puedes ser premiado ni forzado.
Es por eso que te he hecho una escalera y un mapa para evitar que tus tentativas lleguen a homicidas.
No te ordenaré nunca que saltes más alto, eso sí, nunca me cansaré de animarte para tomar tu mejor salto.
Cuando a ti te parezca mejor momento, coge aire y mientras saltas lo máximo dentro de tus posibilidades, deja ir el aliento; allí me verás contigo haciéndote compañía e intentando escribirte algo para animarte.


No tardes porfavor.

15.11.06

Complejo de fotolog


Inmerso totalmente en el mundo universitario ... ^^

(foto en la UAB)

Un saludo!

14.9.06

Anatomía

[ Por fin ella se puede acostar, acostar segura. Se acuesta cansada mirando hacia la izquierda, hacia su pareja y le mira fijamente, enamoradamente, bellamente y le susurra:
- Berk, ¿estás despierto?
Él duerme hacia ella, duerme profundamente. Sin desanimarse le dice las últimas palabras antes de concluir el día, las últimas palabras antes de que se dé media vuelta y acabe dormida de cansancio:
- Yo también te quiero ]

(Pican a la puerta): Tienes una visita...
Ella, que estaba estirada en su cama después de uno de los peores días de su vida, se levanta para descubrir quien le puede visitar a esas horas:
- Hola
Él, acabado de llegar parece no creerse lo que ve, parece no creer que ella se encuentre delante de él a tan sólo unos metros, tarda en responder:
- (...) hola (...) casi mueres hoy.
- Sí, casi muero hoy.
(...)
Silencio, se miran, silencio, él da media vuelta para volver por donde llego y su trayectoria queda cortada por la interrupción de ella:
- No puedo recordar nuestro último beso. Lo único en lo que pensaba era que podía morir y no podía recordar la última vez que te besé; es patético pero... quiero recordar la última vez que fuimos felices. No paro de intentar recordarlo. Y no puedo. No soy capaz.
Él ha estado asintiendo con la cabeza levemente y se dispone a marchar pronunciando sus últimas palabras:
- Me alegro de que estés viva.
(...)
Da media vuelta y se va por la misma puerta por la que entró. Ella se queda sorprendida, durante unos segundos tan sólo puede mirar el suelo. Da media vuelta y se aleja. Pero antes de subir por las escaleras que le conducirían nuevamente a su habitación, él vuelve por su espalda, sin ser visto.
- Fue un jueves por la mañana. Llevabas esa camiseta que te queda tan bien, la que tiene un agujero. Tenías lavado el pelo y olía como... a flores. Yo llegaba tarde, dijiste que nos veríamos luego, te acercaste a mí, te apoyaste en mi pecho, y me besaste, un beso... rápido; de los normales, como si fuéramos a hacerlo a diario el resto de nuestra vida. Seguiste leyendo el periódico y yo me marché. Ése fue el último beso.
Da media vuelta para abandonar la habitación y ahora es él quien queda paralizado por una nueva interrupción, ahora es ella quien toma la palabra.
- Lavanda, mi pelo olía a lavanda; por el acondicionador.
Alegre, le mira como nuevamente vuelve a dejarse ver por la puerta y asintiendo con la cabeza pronuncia por última vez en su presencia esa palabra:
- Lavanda.
Y salió por la puerta asintiendo aún, sonriendo, con cuidado y mirando durante breves segundos la cara de ella, que aún esta paralizada en medio de la habitación, sabiendo que no volverán a verse.



* Si supieras que éste iba a ser tu último día en la tierra,
¿cómo querrías pasarlo? *

6.6.06

wowwww

































































... ¿envidia sana o insana? ...

2.5.06

No quiero estar sin ti
Si tú no estás aquí me sobra el aire
No quiero estar así
Si tú no estás la gente se hace nadie

Si tú no estás aquí no sé
Que diablos hago amándote
Si tú no estás aquí sabrás
Que Dios no va a entender por qué te vas

No quiero estar sin ti
Si tú no estás aquí me falta el sueño
No quiero andar así
Latiendo un corazón de amor sin dueño

Si tú no estás aquí no sé...

Derramaré mis sueños si algún día no te tengo
Lo más grande se hará lo más pequeño
Pasearé en un cielo sin estrellas esta vez
Tratando de entender quién hizo un infierno el paraíso
No te vayas nunca porque

No puedo estar sin ti
Si tú no estás aquí me quema el aire

Si tú no estás aquí no sé...

Si tú no estás aquí


* 28-1-2006 *

17.3.06

olvidado / frágil / innecesario / inútil

¿nunca te has encontrado con que vas al lavabo y ves como la anterior persona no ha tirado de la cadena?
¿nunca viste que tu mp3 está encendido y no te habías dado cuenta?
¿nunca has estado en un bar y sólo al salir te das cuenta de que llueve?
¿nunca... nunca?
quizá esa orina lleva horas allí... quizá la pila del mp3 se está agotando ya... quizá hace horas que diluvia... y tu no te has fijado... no te diste cuenta o no lo sabías pero ahí está, lo que tu ves siempre es el resultado de algo. todo eso ha pasado sin que tu supieras nada; sin que vieras, o quisieras ver, nada de eso.

Que se puede romper fácilmente.
yo me siento frágil... frágil de todo, como el material más frágil del mundo, o como el papel, que es un material muy frágil pero a la vez el más poderoso.
en cualquier momento me puedo romper... y entonces como se vuelven a montar todos esos cachitos’ “el mundo no para para que tú los recompongas”.

me siento innecesario... no creo que nadie me necesite... de acuerdo que estoy ahí o hago algo pero todo eso lo haría (incluso mejor) alguna otra persona; pero de eso ya hablaré después. yo lo que me refiero es que en muchas situaciones mejor no haber estado, mejor no haber hablado o mejor no haber ayudado. no digo que me arrepienta de nada que hice con anterioridad, sólo opino que soy innecesario; tampoco digo que no tenga que ser así... sin Thomas Edison ahora no podría tener la luz de mi habitación encendida; sin Johann Gutenberg nunca hubiera existido la imprenta... ¿y sin mí? nadie lo hubiera notado... te lo aseguro yo... quizá esa persona no hubiera discutido conmigo, quizá aquella otra se hubiese aliviado, o quizá a aquella otra le hubiese costado más de superar, pero no dudéis que si no hubiese sido yo hubiera sido otro, así que ‘no tengo ninguna función’


incluso inútil... ¿Qué he hecho yo? que alguien me lo diga... todo el mundo hace cosas... todo el mundo hace las mismas cosas... pero cada persona hace una que el resto no hace así de esa manera. todo el mundo ayuda alguna vez, todo el mundo se preocupa alguna vez, no hablo de eso. yo hablo de algo más, que he hecho yo’ nada... de momento nada... y n habrá manera de sacarme de eso... ya os lo digo... quizá cada persona debe hacer algo mejor, o de diferente manera en este mundo... a lo largo de su vida... y yo quizá aun no he llegado... por eso mismo me siento inútil.


no se trata de morir... se trata de nacer... tu puedes “elegir” cuándo, con quién, cómo y dónde morirás pero nunca elegirás nacer. nunca te preguntarán si deseas hacerlo o no, no te informarán de cómo lo vas a hacer o qué tienes que hacer... nunca... la vida de otra persona no es una cosa que puedas rectificar si ves que al cabo de quince años tu hijo te ha salido “mal”.
pienso, incluso, que hay personas que no querían que nacieran; es decir que se arrepienten de esa persona que, obligatoriamente, acogen.
pienso que hay gente infeliz que ve que en muchas de las situaciones que ha vivido preferiría no haber estado, aunque haya vivido otros momentos muy buenos, piensa que todo hubiera ido mucho mejor sin su presencia ahí. ¿quizá cobarde?; es lo más probable.
pienso que quizá pienso.

p.s. no necesito ánimos ni palabras de apoyo... yo no soy así. el tiempo siempre se encarga de todo. tan sólo quería escribir algo anónimo ya que hacía tanto que tenía abandonado el blog. merci

16.3.06